Şimdilerde bayram denince aklımıza ilk gelen şey "tatil planları" ya da telefonlarımıza düşen hazır mesajlar oluyor. Ama bir anlığına gözlerinizi kapatın ve çocukluğunuza gidin. Hatırlıyor musunuz o tatlı telaşı?
Bayram, günler öncesinden gelirdi eve. Annelerimizin yaptığı o mis kokulu ev baklavalarının şerbeti dökülürken mutfaktan yayılan koku, aslında bayramın ilk habercisiydi. En büyük heyecanımız ise yastığımızın altına sakladığımız o gıcır gıcır bayramlık pabuçlar ve ütüsü bozulmasın diye özenle asılan kıyafetlerdi. Onlarla uyumak, sabahın olmasını dünyanın en büyük sabırsızlığıyla beklemek ne büyük bir servetti meğer.
Sabahın ilk ışıklarıyla evde başlayan o tatlı koşturmaca... Bayram namazından dönen babanın, dedenin elini öpmek için girilen o neşeli sıra. Avuçlarımıza bırakılan o mendillerin içindeki madeni paralar ya da tülbentlerin kenarına iliştirilmiş harçlıklar bizi dünyanın en zengin insanı yapmaya yeterdi.
Kapı kapı dolaşıp şeker topladığımız o sokaklar, sadece komşuların değil, çocuk neşesinin eviydi. "Kim gelmiş?" diye merakla açılan kapıların ardında, her zaman gülen bir yüz ve bir kase dolusu akide şekeri olurdu. Küskünlerin barıştığı, büyüklerin ellerinin hürmetle öpüldüğü, küçüklerin ise sevgiyle kucaklandığı o sofralar; sadece yemek yemek için değil, "bir olmak" için kurulurdu.
Belki dünya değişti, belki biz büyüdük. Ama o eski bayramların ruhu, aslında hala içimizde bir yerlerde o eski pabuçların heyecanıyla bekliyor. Önemli olan mesafeler değil, gönüllerin bir olması.
Bu bayram, sadece mesaj atmak yerine bir sevdiğinizin sesini duymaya, kapısını çalmaya ne dersiniz? Çünkü bayram, paylaştıkça ve hatırladıkça gerçekten bayram oluyor.
Sözün özü; o eski bayramlar aslında takvim yapraklarında kalmadı, biz onları yanımızda taşımayı biraz unuttuk. Bayramı "bayram" yapan ne pahalı sofralar ne de lüks tatillerdi; bizi mutlu eden, bir elin sıcaklığı ve "iyi ki varsın" diyen bir çift gülen gözdü.
Belki o eski pabuçlar artık ayağımıza dar geliyor, belki o kalabalık sofralardaki bazı sandalyeler artık boş... Ama içimizdeki o çocuğu elinden tutup sokağa çıkarabilirsek, bayram neşesini yeniden bulabiliriz. Gelin bu kez sadece geçmişi yad etmekle kalmayalım; sevdiklerimize onları ne kadar çok sevdiğimizi söyleyelim, ellerini sıkıca tutalım ve yeni bayramlarda anlatılacak yeni ve sıcak anılar biriktirelim. Çünkü hayat, paylaştığımız o küçücük samimi anların toplamından ibaret.
Eski bayramların o huzur veren kokusunu, çocuk neşesini ve sevdiklerinizle bir arada olmanın paha biçilemez sıcaklığını kalbinizde hissedeceğiniz şahane bir bayram dilerim. Mesafelerin sadece yollarda kaldığı, gönüllerin birbirine sımsıkı sarıldığı; büyüklerin dualarıyla, küçüklerin neşesiyle şenlenen o eski sofraların tadında bir bayram geçirmeniz dileğiyle... Bayramınız mübarek, her gününüz bayram tadında olsun.
Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL
Mart 2026
Kayıtlar
