Ş A İ R A N E

Aradan yıllar geçse de sana duyduğumuz sevgi hiç eksilmedi Atam. Çünkü sen yalnızca bir milletin geçmişinde değil, yarınlarında da yaşayan büyük bir değersin.

Bize bir vatan, bir Cumhuriyet, özgürce nefes alabileceğimiz bir gelecek bıraktın. Her adımımızda emeğin, her aydınlık düşüncemizde izin var.

Keşke bugünleri görebilseydin… Sana duyduğumuz sevgiyi, minneti, hiç bitmeyen özlemimizi bir kez olsun gözlerine bakarak anlatabilseydik.

Senin yokluğun bir hüzün, varlığın ise sonsuz bir gurur bizim için.

Bazı insanlar zamana yenilmez ATAM… Çünkü onlar bir milletin kalbine yazılmıştır.

Özlemle, sevgiyle, sonsuz minnetle…

Daima izindeyiz. 

🌹

09 KASIM 2026

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL 

Cumhuriyet kelimesi, Türkçe'ye Arapça'dan geçen ve halk, topluluk, kalabalık ve kum yığını anlamlarına gelen, cumhur kelimesinden türemiş ve “iyet” ekini alması ile birlikte halka ait olan ve halkın idaresi anlamlarına gelen cümhuriyyat biçiminde oluşmuştur.

Güzel günlere olan inancını yitirme…
Biliyorum,
bazı geceler vardır,
sabahı hiç gelmeyecek sanırsın.
Duvarlar üstüne üstüne gelir,
sessizlik büyür odanda,
insan kendi kalbinin sesinden bile yorulur.

Öyle zamanlarda
“Geçecek” demek kolaydır başkasına.
Ama sen bilirsin
geçmeyen saatlerin ağırlığını,
kimseye anlatamadığın kırgınlıkları,
gülümserken içine sakladığın
o derin sızıyı…

Yine de vazgeçme.

Çünkü hayat,
her zaman en güzel yüzünü
hemen göstermez insana.
Bazen önce sınar seni,
bazen eksiltir,
bazen elinden tuttuğun ne varsa
birer birer bırakır avuçlarından.

Ama sonra…

Hiç ummadığın bir anda
bir ışık düşer yüreğine.
Bir sabah uyanırsın,
pencereden içeri giren güneş
eskisinden biraz daha sıcak gelir.

Ve anlarsın;

Meğer bitmemiş.
Meğer hayat,
sadece seni başka bir başlangıca hazırlıyormuş.

Öyleyse
bugün ağlıyorsan ağla.
Yorulduysan biraz dinlen.
Kırıldıysan sus.
Ama kendinden vazgeçme.

Çünkü bazı yaralar
iyileşmek için zamana,
bazı umutlar
gerçek olmak için sabra ihtiyaç duyar.

Unutma;

Kış, bahara düşman değildir.
Gece, sabahın düşmanı değildir.
Her karanlığın içinde
gizlice büyüyen bir aydınlık vardır.

Sen yeter ki
kalbinin kapısını tamamen kapatma.

Belki bugün değil,
belki yarın da değil…

Ama bir gün
öyle güzel güleceksin ki,
bugün döktüğün bütün gözyaşlarına
uzaktan bakıp
“İyi ki dayandım,” diyeceksin.

Ve belki o gün
anlayacaksın;

Bazı geceler
sabahı geciktirir,
ama sabahı asla öldüremez.

Bu yüzden
ne olur,
güzel günlere olan inancını yitirme.

Çünkü hayatın
henüz yazılmamış sayfaları var.

Henüz karşılaşmadığın bir iyilik,
henüz duymadığın bir cümle,
henüz sarılmadığın bir insan,
henüz yaşayacağın bir mutluluk var.

Ve belki de
bütün hikâyenin en güzel cümlesi
henüz yazılmadı.

Dayan…

Biraz daha.

Çünkü bazen
insanın hayatı,
tam vazgeçmek üzereyken
yeniden başlar.

Ve sen bilmiyorsun…

Belki de
beklediğin o güzel günler
çoktan yola çıktı.

Sadece
henüz kapını çalmadı.

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL
Ekim 2026

Âşık Seyrani (1800-1866), 19. yüzyılda yaşamış en önemli Türk halk ozanlarından ve hiciv (taşlama) ustalarından biridir.

Doğum ve Asıl Adı: Asıl adı Mehmet'tir. Kayseri'nin Develi (eski adıyla Everek) ilçesinde doğmuştur. Doğum tarihi kaynaklarda 1800, 1805 veya 1807 olarak geçer.

• Eğitimi: Yoksul bir mahalle imamı olan Cafer Efendi'nin oğludur. Memleketinde medrese eğitimi almıştır.

• Gezileri ve Yaşamı: Bir süre İstanbul'da bulunmuş, ardından Anadolu ve çevre bölgeleri (Halep, Bağdat gibi) gezmiştir. Yaşamı boyunca büyük maddi sıkıntılar ve yoksulluk çekmiştir.

Ölümü: 1866 yılında doğduğu yer olan Develi'de hayatını kaybetmiştir

Âşık Seyranî, köken ve tarikat mensubiyeti olarak doğrudan Alevi-Bektaşi kökenli veya Alevi bir aileden gelmemektedir; Kayseri'nin Develi (Everek) ilçesinde yoksul bir mahalle imamının çocuğu olarak dünyaya gelmiştir ve kaynaklarda genel olarak Nakşibendî / Sünni bir çevreye mensup olduğu belirtilir.

Bununla birlikte, İstanbul'da bulunduğu dönemde Alevi-Bektaşi tekkelerine girip çıkmış, tasavvufi zevki ve bu geleneğin söyleyiş biçimlerini yakından tanımıştır. Bu nedenle şiirlerinde Hz. Ali, Ehl-i Beyt sevgisi ve On İki İmam gibi Alevi-Bektaşi edebiyatında sıkça kullanılan tasavvufi kavramlara ve motiflere genişçe yer vermiştir. Özetle; kendisi doğduğu çevre itibarıyla Alevi değildir, ancak şiirlerinde Alevi-Bektaşi kültüründen ve tasavvufundan etkilenmiş, bu iki kültürü harmanlayan bir halk şairidir.

Hiciv ve Mizah: Seyrani, halk şiirinde özellikle eleştirel mizahın ve taşlamanın (hiciv) zirve isimlerindendir. Dönemindeki aksaklıkları, adaletsizlikleri ve toplumsal bozulmaları cesurca eleştirmiştir.

• Vezin Kullanımı: Hem halk şiirinin temeli olan hece veznini hem de Divan edebiyatı nazım biçimlerinde kullanılan aruz veznini ustalıkla kulanmıştır.

• Üslubu: Çağındaki yenilikleri ve toplumsal değişimleri yakından takip ederek şiirlerine yansıtmıştır. Halkın duygularına tercüman olduğu için halk arasında büyük bir saygınlık ve şöhret kazanmıştır.

Âşık Seyrânî, tek bir divan veya kitap oluşturmamış; şiirleri cönklerde, el yazması defterlerde ve halk dilinde günümüze ulaşmış 800’ün üzerinde şiirden (taşlama, koşma, semai,destan,nefes) oluşan bir külliyata sahiptir.

Öne Çıkan Eserleri ve Şiirleri

Seyrânî'nin bilinen en ünlü şiirleri ve halk arasında dilden dile dolaşan eserleri şunlardır: 

• Eski Libas Gibi ("Eski libas gibi âşıkın gönlü")

• Âlemde Bir Devir Dönüyor Amma

• Ağlar Gezerim Aşkın Derdine Düşeli

• Dünya Olur Bir Gün Harab

• Muhabbet Yelleri

• İdris Terziliği İcat Etmeden

• Eyvah Fukaranın Beli Büküldü

• Can İpini Ten Yününden

Sanatının Genel Özellikleri

• Türler: Ağırlıklı olarak hece vezniyle yazdığı koșma, semai, destan ve şathiyeleriyle tanınır; bunun yanı sıra aruz ölçüsüyle yazdığı gazel ve divanları da vardır.

• Temalar: Toplumsal yergiler (taşlama), rüşvet ve adaletsizlik eleştirileri, aşk, tasavvuf ve hikemiyat (bilgelik) şiirinin temelini oluşturur.

Özetle Seyrânî, edebiyat tarihimizde haksızlıklara karşı halkın sesi olmuş, korkusuzluğu ve keskin zekasıyla "taşlama geleneğinin" simge ismi haline gelmiştir.

Günlük hayatımızın tüm koşuşturmacası içerisinde, aslında hepimizin telaşının olduğu anlarda bile sıradan, normal karşıladığımız ancak garipsenebilecek pek çok şeye de tanık oluyoruz..

Bilemiyorum belki de sadece bana garip gelen, ama başka insanlar için oldukça sıradan şeyler... Mesela birkaç örnek vermek gerekirse;

_Telefonla konuşurkan ayakta dolaşmak.

Bir insan telefonla konuşurken ne amaçla ayakta dolaşır bunu hala anlamış değilim. Yani konuştuğun insan tam da karşında olsa yine aynı şekilde ayağa kalkıp mı konuşacaksın. Belki bir açıklaması vardır ama bana gerçekten garip geliyor.

_Bir mağazaya girdiğinizde çalışanın “yardımcı olabilir miyim” sözüne karşılık “sadece bakıyorum” demek.

Bu, o sorunun cevabı değil. Neye, kime bakıyorsun. Ajan mısın da bakıyorum diyorsun. Gizli görevin mi var. Alt tarafı girmişsin bir mağazaya kıyafet ya da her neyse ona bakıyorsun. Sanki mağaza senin babanın da her şeyin yerini elinle koymuş gibi bir sen biliyorsun. Gerçekten normal gibi görünse de garipsenecek bir davranış şekli değil mi sizce de!

_Birinin bize el salladığını sanıp karşılık vermek ama aslında arkamızdaki kişiye salladığını fark etmek.

Bu hemen hemen hepimizin başına gelmiştir. Yakın zamanda benim de başıma böyle bir şey gelmişti. Karşımda ki kişinin söylediği bir şeyi üstüme alıp cevap vermeye yeltenmem ancak sonrasında başkasına yöneltiğini birkaç saniye içinde anlayıp kendime kızmam ve tuhaf hissetmem.

_Bir yabancıya çarptığımızda özür dilemek ama cansız bir eşyaya çarpınca ona da “pardon” demek.

Bir insana çarptığımızda özür dilemek gayet medenice bir davranış eve ama bunu ya cansız bir eşyaya çarptığımızda ise.. Lise yıllarımda okul dönüşünde arkadaşlarımla birlikte evlerimize kadar yürürdük. Bazen o kadar sakar olurdum ki yine bir gün, arkadaşıma bir şey anlattığım sırada sert bir şeye çarptığımı farkettim ve çok özür dileyerek kendimi geri çektim. Kendimi çekmemle çarptığım şeyin bir ağaç olduğunun farkına vardığımda arkadaşım kahkahalar atmaya başlamıştı. Bu da benim sıklıkla yaptığım sakarlıklardan biriydi ve ardından da özür dilemek adet haline getirdiğim bir davranıştı.

_Market kuyruğunda başka sıraya geçip kendi sıramızın hızlandığını görmek.

Bir markette alış veriş yapmışsınız. Sıraya girmişsiniz. Önünüzde bir sürü insanda sizinle birlikte sırasını bekliyor. Sonra bir bakıyorsunuz ki yan sırada kuyruk daha az oraya geçeyim diyorsunuz. Bir de bakıyorsunuz ki kendi sıranız hızlanmış, geçtiğiniz sırada hala bekliyorsunuz. Hepinizin, hepimizin başına gelmiş şeyler bunlar elbette.

İşte bu ve benzeri türlü türlü olaylar aslında normal gibi görünüp garip sayılabilecek şeyler. Neden garip sayılacak diyorum çünkü; bu ve benzeri olaylar sanki hep bizim başımıza geliyormuş gibi hissediyoruz da ondan. Halbuki hepimizin yaşayıp hissedebileceği şeyler öyle değil mi ! Belki de biraz fazla abartıyoruzdur. Belki de asıl garip olan bizizdir kimbilir...

Düşünün bir bakalım. Size de garip gelen şeyler var mı günlük yaşamınız içinde. Neler hissettiriyor ya da düşündürüyor . İsterseniz paylaşabilirsiniz de benimle...

Sevgiyle....

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL