Ş A İ R A N E

Günlük hayatımızın tüm koşuşturmacası içerisinde, aslında hepimizin telaşının olduğu anlarda bile sıradan, normal karşıladığımız ancak garipsenebilecek pek çok şeye de tanık oluyoruz..

Bilemiyorum belki de sadece bana garip gelen, ama başka insanlar için oldukça sıradan şeyler... Mesela birkaç örnek vermek gerekirse;

_Telefonla konuşurkan ayakta dolaşmak.

Bir insan telefonla konuşurken ne amaçla ayakta dolaşır bunu hala anlamış değilim. Yani konuştuğun insan tam da karşında olsa yine aynı şekilde ayağa kalkıp mı konuşacaksın. Belki bir açıklaması vardır ama bana gerçekten garip geliyor.

_Bir mağazaya girdiğinizde çalışanın “yardımcı olabilir miyim” sözüne karşılık “sadece bakıyorum” demek.

Bu, o sorunun cevabı değil. Neye, kime bakıyorsun. Ajan mısın da bakıyorum diyorsun. Gizli görevin mi var. Alt tarafı girmişsin bir mağazaya kıyafet ya da her neyse ona bakıyorsun. Sanki mağaza senin babanın da her şeyin yerini elinle koymuş gibi bir sen biliyorsun. Gerçekten normal gibi görünse de garipsenecek bir davranış şekli değil mi sizce de!

_Birinin bize el salladığını sanıp karşılık vermek ama aslında arkamızdaki kişiye salladığını fark etmek.

Bu hemen hemen hepimizin başına gelmiştir. Yakın zamanda benim de başıma böyle bir şey gelmişti. Karşımda ki kişinin söylediği bir şeyi üstüme alıp cevap vermeye yeltenmem ancak sonrasında başkasına yöneltiğini birkaç saniye içinde anlayıp kendime kızmam ve tuhaf hissetmem.

_Bir yabancıya çarptığımızda özür dilemek ama cansız bir eşyaya çarpınca ona da “pardon” demek.

Bir insana çarptığımızda özür dilemek gayet medenice bir davranış eve ama bunu ya cansız bir eşyaya çarptığımızda ise.. Lise yıllarımda okul dönüşünde arkadaşlarımla birlikte evlerimize kadar yürürdük. Bazen o kadar sakar olurdum ki yine bir gün, arkadaşıma bir şey anlattığım sırada sert bir şeye çarptığımı farkettim ve çok özür dileyerek kendimi geri çektim. Kendimi çekmemle çarptığım şeyin bir ağaç olduğunun farkına vardığımda arkadaşım kahkahalar atmaya başlamıştı. Bu da benim sıklıkla yaptığım sakarlıklardan biriydi ve ardından da özür dilemek adet haline getirdiğim bir davranıştı.

_Market kuyruğunda başka sıraya geçip kendi sıramızın hızlandığını görmek.

Bir markette alış veriş yapmışsınız. Sıraya girmişsiniz. Önünüzde bir sürü insanda sizinle birlikte sırasını bekliyor. Sonra bir bakıyorsunuz ki yan sırada kuyruk daha az oraya geçeyim diyorsunuz. Bir de bakıyorsunuz ki kendi sıranız hızlanmış, geçtiğiniz sırada hala bekliyorsunuz. Hepinizin, hepimizin başına gelmiş şeyler bunlar elbette.

İşte bu ve benzeri türlü türlü olaylar aslında normal gibi görünüp garip sayılabilecek şeyler. Neden garip sayılacak diyorum çünkü; bu ve benzeri olaylar sanki hep bizim başımıza geliyormuş gibi hissediyoruz da ondan. Halbuki hepimizin yaşayıp hissedebileceği şeyler öyle değil mi ! Belki de biraz fazla abartıyoruzdur. Belki de asıl garip olan bizizdir kimbilir...

Düşünün bir bakalım. Size de garip gelen şeyler var mı günlük yaşamınız içinde. Neler hissettiriyor ya da düşündürüyor . İsterseniz paylaşabilirsiniz de benimle...

Sevgiyle....

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

Bugün içimde, dizelerin bile doldurmakta zorlandığı koca bir sessizlik var. Bana şiiri sevdiren, kelimelerin sadece kâğıt üstündeki siyah lekeler değil, kalbe dokunan birer nefes olduğunu öğreten o güzel insan, Ahmet Telli göçüp gitti bu dünyadan. Bir şairin ölümü, sadece bir ömrün sonu değilmiş meğer; onun dizeleriyle büyüyen, teselli bulan, dünyayı onun gözleriyle anlamlandırmaya çalışan bizlerin de içinden bir şeylerin kopup gitmesiymiş.

Herkesin hayatında onu bir yerinden yakalayan, ruhunun kuytularına dokunan bir rehber vardır. Benim rehberim de onun o mağrur, hüzünlü ama bir o kadar da umutlu sesiydi. Ne zaman sığınacak bir liman arasam, ne zaman bu dünyanın haksızlığına, kabalığına karşı içimde bir isyan büyütsem, kendimi hep onun dizelerinde bulurdum.

"Dövüşenler var bu dünyada, rüzgârlar var / Ve kalbini bir mızrak gibi göğe fırlatan çocuklar..." Onun şiirlerinde sadece aşkı, yalnızlığı ya da hüznü bulmadım ben; direnmeyi, ne olursa olsun insan kalabilmeyi, kırıldığımız yerden yeniden yeşermeyi öğrendim. O, bana hüznün de asil bir duygu olduğunu, acının içinden bile nasıl bir parça umut devşirilebileceğini gösterdi. Şiiri sevdiysem, şiirle iyileşebildiysem, bu tamamen onun o naif ve sarsılmaz kalemi sayesindedir.

Şimdi arkasında koca bir külliyat, zihnimize kazınmış yüzlerce dize ve buruk bir yürek bıraktı. "Belki yine geliriz" diyordu bir şiirinde... Gittin işte kaptan. Ama gidişin sadece fiziki bir ayrılık. Çünkü bana kattığın o ilk şiir sevgisi, her dizede çarpan o heyecanlı kalbim olduğu sürece, sen benim için hiç ölmeyeceksin.

Her yağmur yağdığında, her haksızlığa öfkelendiğimde ve her sevdada yine senin sesin yankılanacak içimde.

Güle güle usta, güle güle kalbimin şairi... Bize bıraktığın her bir kelime için sonsuz teşekkürler.

Ruhun şad olsun.

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

&

SOLUK SOLUĞA

"Uçurumlar var diyordun, insanlığın önünde

Ölüm diyordun, her solukta pusuda

Oysa biz bir aşkın tel örgülerinde

Kuşlar gibi çırpınan iki yaralı sığıntıydık."

Çocuksun Sen

"Çocuksun sen sesinin rengi çocuk

Dünyanın bütün sabahları seninle uyansın

Ve her şey seninle başlasın yeniden...

Çocuksun sen, unuttun mu Sınıfta kaldığını hüzün dersinden Ve ne zaman gelsen bir bayram gibi Gözlerinin içi gülerek gelirdin."

BELKİ YİNE GELİRİM

"Gidiyorum bu şehirden, içimde bir çocuk

Ağlıyor, gizlice el sallıyor arkamdan

Gidiyorum, ama gözlerim kalıyor sende

Belki yine gelirim, bir yağmur ikindisinde...

Çünkü bir çığlık gibi büyür içimde

Seni sevmenin o amansız macerası."

HÜZÜN İSYAN OLUR

"Hüzün taze bir ekmek gibi bölüşülürken

Biz o ekmeğin katığına isyanı sürdük

Çünkü bilirdik, hüzün tek başına

Bir yenilgidir karanlığın karşısında."

Kuşlar da uçuyor

insan hiç uçar mı !

Gözden düşünce

Yalnızlığa terkedilince

bir gün olsun kapısı çalınmayınca

ömürden ömür giderken

ölünce...

ölünce insan da uçar kuşlar gibi

özgürlüğüne doğru

herşeyden herkesden uzaklara

belki de

terkedince bu zalim dünyayı

unutur gider derdi tasayı

kaybolur sonsuzluğun içinde

başka alemlerde seyre dalarken

ölür ve uçar insan da

kuşlar gibi...

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

2026