İYİ OLALIM

 

Son paylaşımımın üzerinden epey bir vakit geçmiş .. Tabii ki de boş durmuyorum. Geçen sene başladığım resim kursu bir hayli meşgul ediyor beni ve elbette çok sevgili kitaplarım. İnsanın içinde biriktirdiği, söylemek isteyip de söyleyemediği ne çok şey var. Bazen haykırmak, içindekileri kusmak istiyor ama olmuyor. Kendi adıma konuşmam gerekirse, bazen değil çoğunlukla eski çocukluk günlerime gidiyorum. Sanki o anı tekrardan yaşıyormuş ya da yaşamak istercesine... Size de oluyor mu böyle haller bilemem ama benim sıklıkla olur. Bunun geçmişle bağını koparamamakla ilgili bir durum olduğundan yüzde yüz eminim çünkü kopmasını istemiyorum. Çünkü yarım asırlık ömrümün çoğunluğunda en mutlu ama en mutlu olduğum yıllar çocukluğuma ait yıllardı. Sizler de eminim “evet” diyorsunuzdur içinizden... Neden biliyor musunuz ? Çünkü o yıllarda ne yokluktan, ne kavgalardan, ne kötülerden bihaberdik. Varsa yoksa aklımız oyun oynamakta, arkadaşlarımızla birlikte olmakta, komşunun bahçesinden çalacağımız elmada, annemizden yiyeceğimizi bildiğimiz dayağa rağmen yaramazlıktaydı. Güzel günlerdi.. Belki şu an da sahip olduğumuz bir telefona, bir bilgisayara ya da lüks sınıfına giren şeyler yoktu ama mutluyduk. Biz gerçekten mutlu çocuklardık. Çünkü bizleri yetiştiren anne babalarımız iyi insanlardı. Onlardan merhameti, saygıyı, sevgiyi, dürüst olmayı, kısacası insan olmayı öğrendik. Olmayanlar için yorum kapalı, konuşmak ise abes ile iştigal olmak demektir.

Olamamışların dünyasında yaşamak, aynı havayı solumak, yanyana durmak... Aynı şeyleri düşünmemek ne korkunç bir şey. İşte o yüzden basit bir yaşamın aksine şiddeti, öfkeyi, kötülüğü arzulayanlar ve sırf bunlardan beslenen insanlarla çevrili bir dünya. İnsan korkmuyor değil. Elbette korkacağız. Yaşamımızın, Yaradanın dışında başka birisi tarafından elimizden alınmasından, yollarda korkarak yürümekten, yarına ne olacak diye düşünmeden edememekten ya da gelecek güzel mutlu günlere erişip erişemeyeceğimizden... İyilik ve kötülük... İki kavram. İşte insanlık burada başlıyor. Tarafını seçeceksin illa ki. Ya iyilerden olup kazanacak ya da kötü olup kaybedeceksin. Kötü olup kazanacağını düşünenler aslında büyük bir yanılgının içindeler. Öyle ki şu an onlara her şey yolunda gidiyor gibi gelse de aslında hiç de öyle değil inanın ki. Eğer inançlı bireylerseniz mutlaka kötülerin kaybettiğini ve er ya da geç iyilerin kazandığını bilirsiniz. O yüzden ben iyi olmayı seçiyorum bugünde, yarında... Belki çok fazla şeyim yok ama önemli olan sahip olamadıklarımda değil bana bahşedilen bir avuç mutlulukta. Sevdiklerimle, sevenlerimle ve şu kısacık ömrümde sahip olduğum yaşadığım, hayat bulduğum, beni ben yapan anılarımda. Önemli olan da bu değil mi!

İyi olalım, iyi insanlar, iyi bir toplum... Kötülükten kim ne kazanmış ki !! Hayat denen şu kısacık zamanda kötülükle, öfkeyle, başkalarına verilen zararlarla elimize ne geçecek ki ! Hadi geçti ya sonra ? Bu işin sonrası yok. Sonrası ölüm, sonrası kaybediş... Sonrası yok oluş....

Bugün içimden geldiği gibi yazmak istedim. Çok yazma isteği olmasa da...

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

Mart 2026