Ş A İ R A N E
    • “Biliyorsun ben hangi şehirdeysem Yalnızlığın başkenti orası.” – Cemal Süreya “Yaşamak değil, Beni bu telaş öldürecek…” – Özdemir Asaf “Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamaya.” – Gülten Akın “Cıvıl cıvıldı gözleri Yeni dağılmış bir ilkokul gibi.” – Can Yücel “Duyguluysan işin zor, Yaşamda yeniksindir.” – Özdemir Asaf “İçim hem kimsesizdi hem kalabalık.” – Edip Cansever “Hüznümle vedalaşmayı bana öğretmediler.” – Gülten Akın “Dönmeyeceğimiz bir yer beğen, Başka türlüsü güç.” – Turgut Uyar “Vasiyetimdir: Dalgınlığınıza gelmek istiyorum Ve kaybolmak o dalgınlıkta.” – Didem Madak “İçime gene Yolculuk mu düştü, nedir?” – Orhan Veli “uçurumlar var uçurumlar diyorum ben insanla insan arasında kendiyle kendi arasında.” – Nilgün Marmara “Sen ki saçından tırnağına kadar Bir hürriyete bedelsin.” – Turgut Uyar “Bir buluşma yeridir şimdi hüzünlerimiz.” – Edip Cansever “Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, Birinciliği beyaza verdiler.” – Özdemir Asaf

    Bu Blogda Ara

    26 Temmuz 2009

    GİTMELERİN MEVSİMİ EĞER GİDEBİLSEYDİM

    Temmuz 26, 2009 0
    GİTMELERİN MEVSİMİ EĞER GİDEBİLSEYDİM
    Bugunlerde herkes gitmek istiyor
    Küçük bir sahil kasabasina,bir baska ülkeye,daglara, uzaklara
    Hayatindan memnun olan yok Kiminle konussam ayni sey
    Her seyi, herkesi birakip gitme istegi
    Öyle ''yanina almak istedigi üç sey'' falan yok
    Bir kendisi

    Bu yeter zaten Her seyi, herkesi götürdün demektir
    Keske kendini birakip gidebilse insan
    Ama olmuyor

    Hadi kendimize raziyiz diyelim, öteki de olmuyor
    ani her seyi yüzüstü birakmak göze alinamiyor
    Böyle gidiyor iste Bir yanimiz ''kalk gidelim'',
    öbür yanimiz "otur'' diyor
    ''Otur'' diyen kazaniyor O yan kalabalik zira
    Is, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile, güvende olma duygusu

    En kötüsü aliskanlik
    Aliskanligin verdigi rahatlik, monotonlugun dogurdugu bikkinligi
    yeniyor Kaliyoruz
    Kus olup uçmak isterken agaç olup kök saliyoruz
    Evlenmeler
    Bir çocuk daha dogurmalar
    Borçlara girmeler
    Bir köpek bile bizi uçmaktan alikoyabiliyor
    Misal, ben
    Kapidaki Rex'i birakip gidemiyorum Degil bu sehirden gitmek,
    iki sokak öteye tasinamiyorum Alip götürsem gelmez ki
    Bütün sokagin köpegi oldugunun farkinda
    Herkes onu, o herkesi seviyor
    Hangi birimizle gitsin?
    ''Sirtinda yumurta küfesi olmak'' diye bir deyim vardir;
    evet, sirtimizda yumurta küfesi var hepimizin
    Kendi imalatimiz küfeler
    Ama egreti de yasanmaz ki bu dünyada Ölüm var zira
    Ölüme inat tutunmak lazim Inadina kök salmak lazim
    Bari ufak kaçislar yapabilsek
    Var tabii yapanlar Ama az Sadece kaymak tabakasi
    Hepimiz kaçabilsek
    Bütçe, zaman, keyif
    Denk olsa Gün içinde mesela
    Küçücük gitmeler yapabilsek
    Ne mümkün
    Sabah 0900, aksam 1800
    Sonra baska mecburiyetler
    Sıkışıp kaldık
    Sirf yeme, içme, barinmanin bedeli bu kadar agir olmamali
    Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz
    Bir ömür karsiligi bir ömür yani
    Ne saçma
    Bahar midir bizi bu hale getiren?
    Galiba
    Ben her bahar ásik olmam ama her bahar gitmek isterim
    Gittigim olmadi hiç
    Ama olsun Istemek de güzel

    Can YÜCEL
    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in

    ....

    Temmuz 26, 2009 0
    ....
    by at Hiç yorum yok:
    in

    MECNUN DEĞİLSEN SUS!

    Temmuz 26, 2009 0
    MECNUN DEĞİLSEN SUS!

    Göğe asılı bıraktığın bu sağnak, nice gönül tarlalarından 'hû' filizlendirdi.
    Kâinat vecde durdu. Ve... dünya elifle dönüyor, yürekler elife dönüyor.
    Aşk vesile...
    Dünyaya alıştım alışalı, denizi çakıl taşlarından tanıdım.
    İçimde ney seslerini büyüttüm. Belli ki yine bu ıssız limanda fırtına kopacaktı. Bir muammalı vakitti oysa ki yalnızlıklar.
    Aşkın tarifini sordum göçmen kuşlara. Dediler göç... Dediler yanmaktır yaklaştıkça... Onun kaynağından tadan divanedir. Sonra...
    Sonra bir şair kesti yolumu... En yüce bir düştür benim aşkım. Görmeye değmez ki küçük düşleri dedi ve ekledi: Mecnun değilsen sus!..
    Bense güneşlerin kol gezdiği ufuklar hayâl ederdim alkımlı dünyamda, aşka dair...
    Düşlerim en kudsî duygularla bezenmişti oysa.
    Meğer küçük düşlerle avunmuşum...
    Muhayyel sevdalar buruyor yüreğimin pencerelerini. Herbiri tül, herbiri hür.
    Hiç dokunulmamış, hiç yaşanmamış. Hikayelerine hayâl meyal tanıklık ettiğim...
    Bu efsane hikayeler sürüldü masama. Bense özgün sözlerin tadına alışıktım.
    Benim taatım, tahiyyatımdı Rab'le...
    Dünyanın perdesini şöyle bir aralayınca, aşka dair birçok şeyin öylesine ortalığa savrulmuş olduğunu hissettim ki; tanınmayacak haldeydi.
    Kadın olmuştu, para, makam, nefs, hırs, menfaat, sömürü olmuştu. O kutsalı aralarından arındırmak öylesine zordu... Kalan son sevgi sözlerini topladım avucuma.. doldurmuyor bile! Dilden çıkıp, ancak kulağa kadar varabiliyordu; yüreğe değil...
    Aşka belki bir adım, belki asırlar vardı ama sevgiyi diri tutmaktı, yaşatabilmekti esas olan. Ucuzcular pazarından kurtulup, sultanlar sofrasına hizmetli olabilmekti...
    İflah olmaz âşık kisvesini giyebilmekti. Gönülde maya tutup aşka,
    onu göklere armağan edebilmekti..
    uçurtmalara...
    Celâl-i Didar'a yâr olabilmekti benim en gerçek düşüm... Sen ezelî ve ebedî, arzsız ve arşsız, cennet ve cehennemsiz, öylesine bir sevdasın ki diyebilmekti...
    Mevlânaca bir tavır koyabilmekti. Naz makamına ulaşmayı gönül hedefinin tam ortasına yerleştirebilmekti
    Ruhum firdevslere kayarken, dünyanın sahte makyajı bulaşıyor yüreğime.
    Her renk bir adım daha ulaşılmaz kılıyor seni.
    Kalbimde bir dünya kurup, binbirinin yıkılışını venüs bardağında
    seyretmek gibi bir şey sanırım ulaşılmazlığın...
    Ey ulaşılmaz Matlubum!..
    Hırçın dalgalar Kahhar ismini vuruyor dünya sahiline, güller Cemal isminle raksa başlıyor bir seher, kuşlar Nur ismini zikrediyor bir şafak kızıllığında...
    Bense Vedud coğrafyanda, 'seven' şahsında talibi oynamaktayım.
    Belki adaylığın adaylığına bile lâyık değilken;
    Bende Mecnun'dan füzun âşıklık istidadı var,
    Âşık-ı sâdık benim, Mecnun'un ancak adı var... diyebilme cüretkârlığına koşmaktayım...
    Belki sadece içimdeki boşlukta çırpınıp durmaktayım...
    Ey Rab! Sana ulaşamamak sensizlikte kaybolmak nedir, anlatayım mı?..
    Kum fırtınasında, çölde, sağanaklara âşık olmaktır!...
    Dünya elifle dönüyor, yürekler elife dönüyor...
    Aşk...

    (Alıntı)
    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in

    ÖMR-İ TEHİ (BOŞ HAYAT)

    Temmuz 26, 2009 0
    ÖMR-İ TEHİ (BOŞ HAYAT)

    Şimdi kaç sene oluyor ki böyle her gün sabahleyin çantasını dolduran mektupları alır, çıkardı Yürümekten, kaldırıma sürüne sürüne bu yorgun bacakları çekip götürmekten bezmiş usanmış, dünyanın binlerce köşesinden gelen bu kağıt parçalarını sokak sokak, kapı kapı gezdirip dağıtmaktan, evet, artık nefret edercesine bıkmıştı
    Şimdi kaç yıl oluyor ki böyle güneşlerde yanarak, ateş püskürten yaz havalarında soluğu tıkanarak, kış günlerinde yağmurların altında ıslanan sırtını kabartarak, yaşlılıktan nemden sızlayan ayaklarını çamurların içinde sürükleyerek, bu büyük kentin binlerce sokaklarında dolaşmaktan, çantası beline çarpa çarpa sayısız adamların habersiz habercisi olmaktan artık iğrenmiş, bunalmıştı
    Seneler Onların insafsız silsilesi her gün meçhul emellerle yüklü başını biraz daha indirecek, biraz daha topraklara yaklaştıracak vuruşlar vura vura geçmiş, dermansız sinirleri bozuk yattığı gecelerden sonra gündüzleri açan her güneş ona:
    ''__ Bugün gene, dünkü gibi, her zamanki gibi dağıtıcısın ve her zaman böyle olacaksın!'' demişti
    Ah bu arka sokakların bitmez tükenmez, karışık dolaşık çizgilerini durmaz dinlemez adımlarla binaların rakamlarına bakarak, dükkânlardan isim sorarak, bir adam bulmak için saatlerce dolaşarak gezmeye mahkûm olan ömr-i sefil!
    İşte bugün başlayarak inatçı sessizliğiyle soluk giysilerini kemiklerine yapıştıran, yırtık ayakkabılarından çoraplarına nufûz eden, yağmurdan bütün küskünlüğü feveran etti Bir yere sığınmaya lüzum görmeyerek, şu kendisini kamçılamak isteyen yağmuru küçümsemek için kaçmayarak, hemen oraya, kapalı bir dükkânın kenarına oturdu; gözlerinin önünde siyah kabarcıklarla çamurları kaynaşan yağmurun altında bir cehennem nehri şeklinde akıyor zannedilen sokağa,hayatın o heyecan sahnesine baktı

    İlk önce şemsiyesinin altında mahfuz ayaklarıyla sıkıntı içinde geçenleri gördü, sonra çamurları yararak akıp giden arabalara baktı Şüphesiz yağmur bunlara ait değildi
    Bu şemsiyeliler, bu arabalılar işte zavallı çantasını dolduran mektupların sahipleri
    Bunların içinde şu hayatın arasında kendisi ne idi? Dünyaya bu adamların mektuplarını taşımak için mi gelmişti?
    Artık sokağa bakmadı, şimdi eski giysinin kenarlarından sıza sıza katrelerle etrafına damlayan sulara, çamurlu paçalarının altında ağlıyor zannolunan ayakkabılarına bakıyordu
    Ah! Bu mektuplar! Herkesten gelip herkese giden şeyler! O, bunlara yabancı idi O'na daha hayatında hiç bir mektup gelmemişti O, yalnız başkalarının mektuplarına memurdu Hiç bir kimsesi yoktu ki ondan gelecek mektubu olsun
    Şu her gün dolup boşalan çantayı hep bir hayal kırıklığı içinde açıp kapardı Senelerdir elinden geçen bu şeylere imrenirdi Ne olurdu, ara sıra bir tanesi bir avuntu hissesi olarak ona ait olsaydı!
    İçlerinde neler keşfederdi! Bir tenha sokakta cumbasının içinde bekleyen kadının oğlundan mektup alacağını anlardı Her hafta 3-4 mektubu birden gelen bir tıbbiyeli tanırdı ki mektupların içinde pembe zarflısını açmak için acele ederken elleri titrerdi Artık, yavaş yavaş, senelerce ülfet ve melekeden mütevellit bir ferasetle yazılarından, isimlerinden, zarfların şekillerinden, kağıtların kokularından hemen hemen muhtevalarını anlamaya başlamış idi Evet, bütün o mektuplaşan babalar ve çocukları, karı kocaları, aşıkları keşfediyor; evet, şu gözünün önünden arabalarıyla, şemsiyeleriyle geçen, kendi gibi başkalarının mektuplarıyla dolu bir çanta asılı olmayan bütün adamları, bütün o mektup sahiplerini anlıyordu ve anlıyordu ki kendisi bunların içinde nasipsiz, bahtı boş, tamamı ile yabancı idi Ona hiçbir yerden mektup gelemeyecek idi
    O vakit ıslak saçlarından yanaklarına doğru akan yağmurların altında, bu ümitsiz hayat, bu zavallı kimsesiz dağıtıcı, ağır bir yeis duydu Artık boynuna tahammül edilemeyecek bir zincir ile asıla asıla aşağı doğru kaldırımlara vurmak için başını çekiyor gibi ağır gelen şu çantayı, şu başkalarının mektup koruyucusunu koparıp atmak, ayaklarıyla çiğnemek ve sonra biraz daha rahat etmek için işte şuraya üzerinden geçildikçe açılıp kapanan kirli suyun içinde arabaların tekerlekleri altında boylu boyuna uzanıp ölmek, çamurlara gömülmek istedi



    HALİT ZİYA UŞAKLIGİL
    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in