Ş A İ R A N E

“Biliyorsun ben hangi şehirdeysem Yalnızlığın başkenti orası.” – Cemal Süreya “Yaşamak değil, Beni bu telaş öldürecek…” – Özdemir Asaf “Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamaya.” – Gülten Akın “Cıvıl cıvıldı gözleri Yeni dağılmış bir ilkokul gibi.” – Can Yücel “Duyguluysan işin zor, Yaşamda yeniksindir.” – Özdemir Asaf “İçim hem kimsesizdi hem kalabalık.” – Edip Cansever “Hüznümle vedalaşmayı bana öğretmediler.” – Gülten Akın “Dönmeyeceğimiz bir yer beğen, Başka türlüsü güç.” – Turgut Uyar “Vasiyetimdir: Dalgınlığınıza gelmek istiyorum Ve kaybolmak o dalgınlıkta.” – Didem Madak “İçime gene Yolculuk mu düştü, nedir?” – Orhan Veli “uçurumlar var uçurumlar diyorum ben insanla insan arasında kendiyle kendi arasında.” – Nilgün Marmara “Sen ki saçından tırnağına kadar Bir hürriyete bedelsin.” – Turgut Uyar “Bir buluşma yeridir şimdi hüzünlerimiz.” – Edip Cansever “Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, Birinciliği beyaza verdiler.” – Özdemir Asaf

25 Eylül 2010

"KEŞKE" NİN PANZEHİRİ "İYİ Kİ" DİR...

ALINTI YAZILAR Eylül 25, 2010 0

.“Keşke”nin panzehiri “İyi ki”dir.

İlki ne kadar pısırıksa, ikinci o denli yiğit...tir.

“Keşke”, çoğunlukla bir “ahh”la kopup gelir ciğerden… esefler, hayıflanmalar, yerinmeler sürükler peşinden…

“İyi ki” ise, muzaffer bir “ohh”la büyür; cüretiyle öğünür.

“Keşke”li cümlelerde nasıl yaşanmamışlığın, yarım kalmışlığın o ezik tuzu kuruluğu varsa, “iyi ki”lilerde de göze alabilmişliğin, riske girebilmişliğin, tadına varabilmişliğin mağrur yaraları kanar.

Okulu hiç kırmamışsınızdır, sinemada öpüşmemişsinizdir; dokundurtmamışsınızdır kendinize, bir kez olsun gemileri yakmamışsınızdır.

Konuşmanız gerektiğinde susmuş, koşacağınız zaman durmuş, sarılacağınız yerde kopmuşsunuzdur.

Bir insana, bir işe, bir davaya ömrünüzü adamışsınızdır.

O insanın, o işin, o davanın, bunu hak etmediğini sezmenin hayal kırıklığındadır “keşke”...

“Şimdiki aklım olsaydı” dövünmesindedir.

Geriye dönüp baktığınızda, ayıplara, yasaklara, korkulara, tabulara feda edilmiş, “Ne derler” e kurban verilmiş, son kullanma tarihi geçmiş bir yığın haz, bilinçaltından el sallar.

“Keşke” cilerin hayatı, kasvetli bir pişmanlıklar mezarlığıdır.

“İyi ki” öyle mi ya…!

Onda, yara bere içinde de olsa, yana yana, ama doyasıya yaşamış olmanın iç huzuru ve haklı gururu haykırır.

“İyi ki”lerinizi toplayın bugün ve “keşke”lerinizden çıkartın.

Fazlaysa kardasınız demektir.

Aldırmayın yüreğinizdeki kramplara, mahzun hatıralara… Rüzgarlarla koştunuz ya…

“Keşke”leriniz, “İyi ki”lerden çoksa…

Telafi için elinizi çabuk tutun.

Tutun ki, yolunuzu gözlerken terk ettiğinizle bir gün yeniden karşılaştığınızda siz susarken, feri sönen gözleriniz “keşke” diye nemlenmesin...

Can DÜNDAR

SEBEPLER DIŞIMIZDA DEĞİL...

KİTAPLARDAN İNCİLER Eylül 25, 2010 0

Sebepler sizin dışınızda değil. Temel neden içinizdedir ama siz her zaman dışarı bakarsınız, her zaman sorarsınız: Beni kim mutsuz ediyor? Benim kızgınlığımın sebebi kim? Ben kim hayata küstürüyor? Ve dışarı bakarsanız göremezsiniz. Sadece gözlerinizi kapayın ve her seferinde içe bakın. Tüm mutsuzluğunuzun, kızgınlığınızın, can sıkıntınızın kaynağı sizde, egonuzda gizli. Ve kaynağı bulursanız, onun ötesine geçmeniz kolaylaşacaktır. Eğer sizin başınıza dert açan şeyin kendi egonuz olduğunu görebilirseniz, ondan kurtulmayı tercih edersiniz çünkü hiç kimse mutsuzluğunun kaynağını anlayacak olduktan sonra onu taşıyamaz. Ve şunu unutmayın ki, egodan vazgeçmeniz için bir neden yoktur.

Ondan vazgeçemezsiniz. Ondan kurtulmaya çalışırsanız, "Alçak gönüllü oldum" diyen, daha zor fark edilen türden bir egonuz olacaktır. Alçak gönüllü olmaya çalışmayın. Bu kendini gizleyen bir egodur ama ölü değildir. Alçak gönüllü olmaya çalışmayın. Alçak gönüllü olmayı kimse deneyemez, ve kimse kendi çabasıyla alçak gönüllülüğü yaratamaz, asla! Ego ortadan kaybolunca, alçak gönüllülük size gelir. O yaratılan bir şey değildir. O gerçek merkezin gölgesidir. Ve gerçekten alçak gönüllü bir adam ne alçak gönüllüdür ne de bencil. O sadece basittir. Hatta alçak gönüllü olduğunun bile farkında değildir. Eğer alçak gönüllü olduğunuzun farkındaysanız, orada ego vardır. Alçak gönüllü kimselere bakın. Kendilerinin gerçekten alçak gönüllü olduğunu düşünen milyonlarca insan vardır. Yerlere kadar eğilirler, ama izleyin onları en sofistike egoistlerdir onlar. Artık onların besinlerinin kaynağı alçak gönüllüktür. "Ben alçak gönüllüyüm" derler ve sonra da size bakıp sizin onları takdir etmenizi beklerler. Sizin onlara "Sen gerçekten alçak gönüllüsün" demenizi isterler. "Aslında sen dünyanın en alçak gönüllü kişisisin; hiç kimse senin kadar alçak gönüllü değil". Sonra da yüzlerine gelen gülümsemeye bakın. Ego nedir? Ego "Kimse benim gibi değil" diyen bir hiyerarşidir. Alçak gönüllülükle kendisini besleyebilir. "Kimse benim gibi değil, ben en alçak gönüllü kişiyim"

Zamanın birinde: Sabahleyin hava henüz aydınlanmamışken fakir bir dilenci caminin birinde dua etmekteydi. Kutsal bir gündü ve o dua edip şöyle diyordu, "Ben bir hiçim. Ben fakirlerin en fakiriyim, günahkârların en büyüğüyüm" Birden. bir başka kişinin daha dua etmekte olduğunu fark etti. Adam ülkenin imparatoruydu ve bir başka kişinin daha dua etmekte olduğunun farkında değildi - karanlıktı ve imparator da, "Ben bir hiçim. Kimse değilim. Sadece kapındaki bir dilenciyim" diyordu. Başka birisinin daha aynı şeyleri söylediğini duyduğunda imparator dedi ki, "Durun! Beni geçmeye çalışan da kim? Sen kimsin? Bir imparator 'bir hiç olduğunu' söylerken, onun önünde aynı şeyi söylemeye nasıl cesaret edersin?"

İşte ego böyle çalışır. Çok zor fark edilir. Onun çalışması çok kurnazca ve derindendir, çok çok uyanık olmalısınız, ancak o zaman onu görebilirsiniz. Alçak gönüllü olmaya çalışmayın. Yalnızca tüm mutsuzlukların, acıların ego yoluyla geldiğini görmeye çalışın.

OSHO

UNUTMA !

ALINTI ŞİİRLER Eylül 25, 2010 0

Unutma!

Yüreğinde bir ismin imzası var.

Ve sen onu silemezsin, söküp atamazsın,
ne kadar uğraşsan da seninle beraber büyür içindeki sızı.

İlk önce onu hissedersin başkasına dokunduğunda. .

Unutma! Bir kere sevdin mi uzun uzun yanarsın.

Sitemler öfkeler birikirken içinde, sen azalırsın.

Dilinde küfür elinde kadeh, eksik... olmaz.

Günler böyle geçer alışırsın.

Unutma! Sabahlar artık gecikir.

İster sağa dön ister sola, gözüne uyku değil gidenin hayali gelir.

Kendini şiirlere verirsin.

Elin sigaraya gider her on dakika da bir fena zehirlenirsin.

Unutma!

Bir süre güvenmeyeceksin kimseye, kendine sığınacaksın.

Aşk konuşulduğunda sen susacaksın, of'larla ah'larla başlayacaksın her cümleye.

Çevrende senden başka herkes haksız olacak.

Senin haklılığınsa çaresiz gidecek çöpe.

Unutma!

Bir gün kaldığın yerden başlayacaksın.

Biri seni bulacak. .

Önce korkacaksın eski acılara yakalanmaktan, biraz ürkeceksin.

Ne kadar dirensen de nafile.

İnsansın sonuçta seveceksin.

Eski acılara bakıp da küsme sevdalara, gâvura kızıp da oruç bozulmaz.

Sök at kafandan acaba'ları!

Bir kemik aynı yerden İki defa kırılmaz.

Artık kararmaz gecelerin.

Bir daha yaşlar akmaz gözünden.

Sabahların gecikmez.

Kim bilir ağladığın günlere gülersin.

Bir defa öldün ya zamanında?

Bir daha ölmezsin.

Can YÜCEL

18 Eylül 2010

YEL GİRMİŞ ...

ALINTI YAZILAR Eylül 18, 2010 0

Kapının zili çaldı. Canım yana yana kalktım yataktan. Sırt adelelerim tutulmuş kımıldayamıyorum. Bilgisayarın klavyesine eğilsem boynumda bir kama, böğrümde bir hançer, midemden belime doğru kocaman bir kasatura...

Gelen ablam. Yardıma gelmiş. "Sana Gamaflex getirdim, sabah akşam iç, Ben-Gay getirdim, süriyim sırtına, bi bişiceklerin kalmaz. Voltaren mi getirseydim ki diye düşündüm ama bu iyidir. Görümcemin Amerika'dan getirdiği merhemden de bir sıkımlık kalmış, o yetmez diye getirmedim."

"Sağol ablacım, eksik olmaz. Bende de IcyHot diye bir merhem var. Onu da kullanabiliriz. Adeleyi donduruyormuş gibi, buz gibi değiyor tene..."

"Aa, biliyorum, görümcemin getirdiği de öyle. Sonra da yakıyor di mi? Hadi git yat. en biraz mutfakta iş yapıp yanına gelip sürerim sırtına merhemi. Önce bir Neskafemi içeyim de."

Ablamı kapının ağzında bırakıp yatağa seyirtiyorum. Nefes alırken, konuşurken bile ağrıyor sırt adelelerim. Hastalık kötü bir şey, yatağa çakılıyorsun, iş yapamıyorsun. Hele benim gibi işkolik biri için cehennem gibi bir şey bu. Ama sağolsunlar, hastayım diye gelen giden eksik olmuyor. Yönetici aidatı istemek için bu günü buluyor, dilenci kapıyı alacaklı gibi çalıyor, işgüzar komşu postamı getiriyor sevinç içinde, kızı olan komşum da aşure getiriyor, kızının geleceği bereketli olsun diye. Öğrencim gazete getiriyor, öteki ablam bulgur pilavı ve pilaki. Oğlum geliyor bugün son günü olan faturaları, kredi kartlarını yatırma işini üstleniyor. Yeğenim senet sepet işlerimi üstleniyor. Geliyorlar, gidiyorlar... İkide bir kapıdayım.

Gelenlerin hemen hepsi aynı şeyi söylüyor girerken: "Ay uyuyor muydun? Rahatsız ettim."

"Yok canım ne rahatsızlığı. Buyrun. Hoş geldiniz."

Gerçeği nasıl söyleyeceğim onlara. Kapıya ve telefona çıkmamalıyım çünkü. Bu "sosyal formaliteler" beni iyice hasta ediyor. Oysa sırtüstü yatmam gerek. Sıcak tutmalıyım sırtımı. Adeleler birbirine bağlı. Sırt adelelerim koluma uzanıyor. Oradan göğsüme. Otururken sıkışan omur aralarımdan eklem yerlerime yürüyor ağrı. Canım koşmak istiyor, kaçmak... beden yatağa çakıl diyor... göğsümün orta yerinde bir tandır, midemde taş, sırtımda pala yatıyorum. İlaçlar yüzünden galiba, mideme de bir şey oldu. Su içsem taş gibi duruyor midemde. Ne yesem davul gibi karnım. Şişik ve kazık gibiyim.

Kocası doktor arkadaşım arıyor geçmiş olsuna. Neyin var diye sorunca anlatıyorum. "Aaa, bana da oldu," diyor, "yel girmiş sana. Geçen ay ben de olduydum hatırlasana. Üç hafta ilaç içtim, ama sıcak tut, havlu ütüle sırtına koy, ve sert bir yatakta yat, ama sakın ceryanda kalma. Sen İstanbul yolunda otobüsün kliması yüzünden hastalandın, ben sana söyliyeyim. Çekeceksin. Yel girdi mi böyle yatağa mıhlar adamı."

Bana yel girmiş. Çıkana kadar bedenden bu yel, epey çekeceğim var anlaşılan.

Ablam mutfakta bir şeyler yapıyor, bir yandan da söyleniyor. Merak ediyorum niye söyleniyor. Annem de böyleydi, kendi kendine konuşurdu mutfakta, yakınır da yakınırdı. Kalkıyorum yataktan bir kez daha.

"Niye kalktın. Sana çorba yapacağım ama hiç malzamen yok. Bileydim, gelirken bir şeyler alırdım. Ne bu Tamek, Knorr falan. Tukaş, Tat, hep konserve. Kahvaltılık bir şeyler hazırlayayım dedim. yumurtadan başka bir şey yok. Ne bu Barilla. Yeni mi çıktı bu marka. Nuh'un Ankara makarnasına ne olmuş? Ya da Piyale'ye?"

Buzdolabını da açtı.

"Nereden çıktı bu light merakı? Yoğurdun light, sütün light, ay inanmıyorum yumurtalar bile light. Ne yapıyorlar, yumurtayı açıp sarısını alıp gerisin geri kapatıyorlar mı? Pesupanallah."

"Abla ben yatayım, sen ne yaparsan yap."

"Kelebek mutfak yaptırdın, onca masraf ne için ha? Şöyle boyu boyuna, huyu huyuna uygun bir taze bulsan da evlensen. Hastalığında da başında olsa, sırtına masaj yapsa, geceleri yatağını ısıtsa. Bu mutfakta sana nefis yemekler yapsa, bizim de aklımız sende kalmasa ha, olmaz mı? Ben rahmetli anneme dediydim, bu oğlanı memleketten biriyle evlendirelim. Şehirli kızlarda iş yok. Burunlarından kıl aldırmıyor buraların kızları. Biz öyle miyiz ya, bak üç ablan da harika ev kadınları olduk."

"Tamam tamaam. Yarın evlenicem, söz."

"Sen dalga geç. Pril'in nerde? Şu bulaşıkları suya koy, tabağın içinde açıkta duran bulaşık işte böyle iğrenç olur, ay şu hale bak, macunlaşmış iyice. Cif'in falan var mı? Mutfağı bir güzel temizliyeyim. Şimdi geçmiş olsuna gelen giden olur. Allah bilir Vim'in bile yoktur."

"Var abla, hepsi var, lavabonun altındaki dolapta."

"Ay şu hale bak! Nasıl oturuyorsun bu evde, her taraf bir karış toz. Gözünü seveyim biraz çekidüzen ver kendine. İyiden iyiye kapıp koyverdin kendini."

Yatağa girdim. Yanıbaşımda incecik bir kitap. Ursula K. Le Guin'in Catwings adlı masalı. Yalın bir dille anlatıyor Ursula, kanatlı doğan dört şirin kedi yavrusunun diğerlerinden farklı, dolayısıyla ayrıksı oluşlarını, yuvadan uçup gitmek zorunda kalışlarını. Kanatlı kedi yavruları bilmedikleri, tanımadıkları bir doğa içinde yaşamayı, hayatta kalmayı öğreniyorlar çeşitli acılardan geçerek; sonunda iyi yürekli iki çocukla tanışıyorlar. Kanatlı kedilerin tüyleri yumuşak, kedilere değen çocuk elleri de iyi yürekleri gibi, usul, sevecen.

Ablam gene sesleniyor. "Bir şeyler koy da dinleyelim. Temizlik yaparken kulaklarımın pası gitsin bari."

Gene kalktım. Ablam Sanat Müziği sever.

"Sibel Can'ın kasedi var mı sende? Hani sanat müziği okumuş. Geçen gün paralı günde dinledim, hiç sevmem bu karıyı ama pek güzel okumuş, ne yalan söyliim. Sen almışsındır hemen."

Almaz mıyım? Koydum kasedi. Yattım yatağıma gerisin geri. Ablam da şarkılara eşlik edere temizlik yapıyor, bir de makarna.

"Sevmekten kim utaaanmııış, tadına doyum olmaaaz, hangi gönül uslanmıış, aaaah, sevenle oyun olmaz. Kaç kere yemin eeeettim, aaah kaç gönüle de girdim..."

Güzeldir ablamın sesi. Şarkıcı olabilirdi, ama fırsatları kaçırdı hep. Memur arkadaşlarından birine de aşık olup evlendi neredeyse otuz yıl önce. Ben masal kitabını bitirirken göz kapaklarım ağırlaştı, uyumak üzereyim. Şarkılar ve ablamın eşliği ninni gibi geldi. Belki de evde, evle, benimle ilgilenen birinin olmasının verdiği huzur geldi üstüme. İçim tam da geçmek üzereydi ki ablam yeni şarkıya eşlik etmeyi kesti. Şarkı bitene kadar da gıkı çıkmadı.

"Nazlı yardan hiç haber yok, genim derdim herkesten çok, ben nasıl yanmıyam dağlar, dağlaaar, dağlar, dağlar, dağlaaaar."

Meraklandım. Ablam şarkıya türküye eşlik etmeden ev işi yapmaz ki. Ya televizyon açık olur, ya teyp.

"Sevda denen bir masalmış, yar ellerde zevke dalmış. Unut diye haber salmış, ben nasıl yanmıyam dağlar, dağlar, dağlar, dağlaaaar!"

Mutfağa girdim. Ablam, elinde cifli spontex balkon kapısının camına dayamış burnunu hıçkıra hıçkıra ağlıyor. Nescafe'sinin yarısı içilmiş, tencerede Piyale kaynıyor.

"N'oldu abla? Neyin var? Ekonomik krizse, hepimizin başında, Allah sağlık versin, nasıl olsa atlatırız."

Salona geçiyoruz, koltuğa oturtuyorum ablamı. Hıçkırıkları arasında, "Yok diil, o diil," diyebiliyor.

"Ne peki benim güzeller güzeli ablam?"

"Ne güzelliği? Güzellik mi kaldı?"

"Ona mı ağlıyorsun? Menapozlu, panik ataklı bir karı oldum çıktım diye mi ağlıyorsun?"

"Yok, az önceki şarkıyı yıllardır dinler söylerim, yeni anladım. Önce hep saçma derdim. Birinci kıtada haber yok diyor. İkinci kıtada unut diye haber salmış diyor. Saçma diyordum."

"Evet, saçma."

"Belki öyle, ama şimdi başka bir şey anladım ben. Nazlı yardan haber olmayışı, unut beni haberinin ta kendisi işte."

"E bundan sana ne abla? Sen enişteme aşık olup da evlendin, yani benim bildiğim."

"Evet. Ona da aşık oldum, ama enişten ilk değildi. İlki, lise yıllarındaki aşkım, onsuz olmaz dediğim, gitti Almanya'ya bir daha da hiç gelmedi. Hep bekledim. Biz de göçtük büyük şehre ama ben değişmedim, dayandım, ona hep sadık kaldım. O ise, bir gitti pir gitti.. Bir kere olsun ara, hiç değilse unut beni de di mi, sebep ne olursa olsun, beni bekleme de, Almanya beni değiştirdi falan... insan bir mazaret bulur, mazaret de istemedim hiç, ama bir kez arasaydı ve deseydi unut beni... dönmeyeceğim... ama yapmadı, gitti ve bir daha ne bir ses, ne bir haber... Şimdi anlıyorum, o sessizlik unut beni demekmiş. Meğer aslında bir haber salmış."

Ablama da yel girmişti. Sibel Can'ı susturdum.

Sonra, sarıldım ablama, saçlarını okşadım. Bir süre öyle durduk. İpek gibiydi ablamın saçları.

"Sen doktor olmalıymışsın," dedi. "Elin başımın ağrısını alıverdi."

Sonra birden ayağa kalktı.

"Sen hasta değil misin? Git yat çabuk! Ne dolanıp duruyorsun ayakta. Git yat, birazdan gelip IcyHot süreceğim sırtına."

Merhemi sürdü ablam. Yel girmiş bedene buz gibi değiyor merhem. Sonra aynı buz gibi merhem ısıtıyor bedeni. Sabah akşam, günde iki kez sürmek gerekiyormuş. Birkaç gün içinde geçermiş sırt ağrılarım.

Yusuf ERADAM

NE GELİR ELİMİZDEN İNSAN OLMAKTAN BAŞKA...

ALINTI ŞİİRLER Eylül 18, 2010 0

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da

Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar

Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

Hiçbir şey ! Kadınlar geçtiği o kadın kokusu anlarında

Yıkanmış, mayhoş ve taranmış duygularıyla

Dönüşür içimizde az menekşe, bir sarmaşık

Menekşe, hadi neyse, mor deriz sarmaşıklara

Mor deriz, mor bilinir çünkü, bir yandan güneşler kurur

Her yandan güneşler kurur, sanki yaz günüyledir

Bir adam kayboluyordur bir taşra sıkıntısıyla

Deriz ki, "şuram ağrıyor" bir de, "başım dönüyor", "yanıyor

avuçlarım"

Belki de bir çığlık mı bu, bu seziş, bu yakınma

Bir çığlık, hem de nasıl, katılmış, donmuş,yaşıyorcasına

Uzansak ellerimizde uzansak avuçlarımızda, bir çığlık

Nedir mi ellerimiz-korkunçtur bir elin bir köşesinde insan

olmalarıyla-

Korkunçtur insan olmalarıyla kıyısında bir yüreğin

Kıyısında gibi yangından, çok karanlıktan geçilmez caddelerin

Ve korkunç anlamsız gözlerinde ha dünya ha bir park

bekçisinin

Korkunçtur insan olmaları, bir ceset, suda bir şapka gibi

sallanaraktan

Bitmeyen bir selam gibi, hastayken, inceyken, yalnızlıklarda

aranan

Korkunçtur-bunu anlıyoruz-bir yüzün en çoğul beyazında

Korkunctur insan olmaları güz ortalarında, eriyen türbe

ışıklarında

Ve korkunçtur eriyip kaybolmaların bir köşesinde insan

olmalarıyla

Korkunçtur korkunç!

Diyerek: ben kimim, kime anlatıyorum, neyi anlatıyorum

ayrıca

Neyim ben, bu olanlar ne, ya kimdir tüketen isteklerimi

Tüketen kim. Hani görmeden daha, sezmeden herşeyin bittiğini

Ama ne zaman saçları kurularken çok eski bir alışkanlıkla

Çökerken üstümüze bir sözün, bir gümüş kupanın o sebepsiz

inceliği

Ansızın bir ürperişte: bitti mi herşey bitti mi

Yoo, hayır! öyleyse kimdir tüketen isteklerimi

Bir rüzgar, duyulup binlercesi birden bir rüzgar

Birakıp giden beni bir kenara, bir uzağı, yada bir boşluğu bırakır

gibi

Ve ben ki hazırımdır bir süre unutulmaya

Ama hep sorulur gibidir benden: ben şimdi ne yapsam acaba.

Ben şimdi ne yapsam, ben şimdi ne yapsam kaç kere yalnız

Hem bunu kaç kere söylemek, ne türlü söylemek adına

Eskimiş fırçalarda, kırılmış şişelerde, tozlanmış ilaç kutularında

Okunmaz kitaplarda, uzaksı giyişlerde çocuksuz avlularda

Anlamsız kahvelerde, bir yolun çok ucunda, asılmış koyun

butlarında

Ben şimdi ne yapsam, ben işte ne yapsam kaç kere yalnız

Kaç kere yalnız, ama kaç kere yalnız, gene kaç kere insan

olmalarımla

Kapansam, evlere kapansam, yıkanmış bir deniz bulacaksam orada

Anılar bulacaksam- anılar mi dediniz ? ne sesli bir vuruşma

Odalar bulacaksam, odalarda kadınlar, çiçekler, çok aynalar

Rakılar, gene rakılar, kırıklar sonsuz yaralar

Bulacaksam orada, bir koltuğu bir koltuğa doğru

Bir yüzü bir yüze, bir eli bir ele doğru yaklaştıran çocuklar

Sinekler bulacaksam, kaskatı yapan boşluğu, sinekler

Zorlanmış bir gülüşten-iğrenip birden-kusmalar, bulantılar

Bulacaksam belki de: susanlar, bilmem ki niye susanlar

Ölüler bulacaksam-ölü gözleri onlar, cesetler, giderek dışa

vurmalar

Ne dedik, dışa vurmalar mı, yani ilk aydınlığı mı ölümün

Ölümün ilk aydınlığı mı, ne dedik, sahi biz ne deseydik bu

konuda

Ne deseydik bilmiyorum, ama var bu kadarcık birşey insanın

sonsuzunda

Bu kadarcık bir şey-İyi ya, peki, şimdi kim var sırada

Sakın haaaa!. biz yoğuz, bizi unutun, yok deyin adımıza

Yok deyin çünkü biz..biz işte korkuyoruz ne güzel korkumuzla

Ne güzel ellerimizle.. Başlayın, hadi başlasanıza

Örneğin bir kahve falı ? Az müzik ? Diyorum biraz İskambil!..

Ama hiç seslenmeyelim-seslenmeyelim-içimizden oynayalım

ayrıca

- Dört kişiyiz!

- Hayır on!.

- Bin kişiyiz!

- Bana kalırsa..

Ne kadarcık bir fark var bizimle bütün insanlar arasında

Öyleyse başlayalım: Koz kupa! Ah şu sinek onlusu bire bir

unutulmaya

Çayınız soğuyacak! Çayınız mı dediniz ? Ne tuhaf biraz

anlıyorum

- Üç karo!

- Pas diyorum!

- Susalım baylar, dört kupa!

Ah şu sinek onlusu! Koz kupa! Çayınız mı dediniz ? Susalım!

Susalım-Niye susalım-Anılar mı dediniz ? Ne sesli bir

vuruşma!

Ya sonra ? Bırakın şu sonrayı, bilmem ki nedir o sonra

Gene mi, başladınız mı ? peki şimdi kim var sırada

Sakın haaaa!. biz yoğuz, bizi unutun, yok deyin adımıza

Yok deyin çünkü biz..biz işte korkuyoruz ne güzel korkumuzla

Ne güzel ağzımızla.. Yok canım, ben var ya, istiyorum sırada

olmayı istiyorum-Sahi mi- ama isterseniz siz olun

Siz olun, biz olalım kim olacak ? -Hep böyle oyalansanıza

Yani "Şu sinek onlusu, susalım baylar, koz kupa."

Gibi oyalansanıza

Biraz oyalansanıza.

Bir oyun başka olamaz oyundan gibi

Bir söz başka olamaz sözden gibi

Bir şey başka olamaz şeyden gibi

Tam öyle gibi, varıyor gibi bir mutluluğa

Ne gelir elimizden insan olmaktan başka

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da

Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar

Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da.

Hiçbir şey ! Kimse bir gün gözlerimi sevmeyecek korkuyorum

Bir yaşlı kadın en erkek boyutunda

Kendisiyle çiftleşecek kaç kere yalnız

Kaç kere yalnız, kaç kere şaşırmış, bitkin kaç kere

Bir ölgün ses bulacak sesinden çok uzaklarda

Vardır ya, hani bir yer, uzakta çok uzakta

Ölüm mü- yok canım, çok sesli bir evrende çok erken daha

Üstelik bilmiyoruz da, doğrusu bilmiyoruz, ölüm mü, bunu

hiç bilmiyoruz

Diyoruz: yaşasak çıkmazları, sevişsek olmayanlarla

Tavşansı sıçramalarla bitirsek şu ormanı

Böylece, niye olmasın, işte bir orman daha

Sanki bir gölgeye geldik; yorulduk, acıktık, susadık biraz

Ve doyduk, ve içtik, ayıldık bir anlamda

Ayıldık ve sorduk, baktık ki hep ormandayız

Kaç kere ölmemişiz, kaç kere sormamışız, bu kaçıncı dalgınlığımız

Yani kaç sesli bir evrende kaç kere yalnız

Ne ölmek, ne ansımak! sadece yaşamakla

Tam öyle gibi.. Demeyin: eh, biraz yorulsak da

Demeyin, sakın haa, yok şu kadar bir şey insanın sonsuzunda

Biz şimdi ne yapsak, biz şimdi ne yapsak, biz işte biraz

bilmiyoruz ya

Diyoruz: yaşasak çıkmazları, sevişsek olmayanlarla.

Edip CANSEVER

(1961)

BAZEN APTALCA DAVRANMAK İYİDİR

KİTAPLARDAN İNCİLER Eylül 18, 2010 0

Eğer çocukluğundan beri kendini gerektiği gibi ifade edememiş, söylemek istediklerini söyleyip, yapmak

istediklerini yapamamışsan, ifade bulamamış bu enerji boğazında takılıp kalır. Boğaz ifade merkezidir: o

yalnızca bir şeyleri yutmaya değil, bir şeyleri ifade etmeye de yarar. Oysa birçok insan bu merkezi yalnızca bir şeyler yutmak içi...n kullanır. Bu onun işlevinin bir yarısıdır, diğer, daha önemli yarısı ise aç bırakılmış olur.

Birisini seviyorsan, içinden gelen şeyleri, bunlar aptalca görünse bile söyle. Bazen aptalca davranmak iyidir. İçinde beliren şeyleri anında söyle, onları tutma. Birisini seviyorsan buna kendini tamamıyla kaptır; kendini kontrol etme. Öfkeliysen ve bir şeyler söylemek istiyorsan, bunu gerçekten sıcağı sıcağına, kızgın bir şekilde söyle. Kötü olan yalnızca soğutulmuş öfkedir- kızgın olan değil- çünkü soğuk öfke gerçekten tehlikelidir. Ve insanlara öğretilen de bu: kızdılarsa bile soğuk kalmaları, ama o zaman, o zehir insanın içinde kalacaktır.

Bazen bağırıp, çağırmak, her duyguyu sonuna kadar yaşamak iyi bir şeydir.

OSHO

KEŞKESİZ BİR HAYAT…

ALINTI YAZILAR Eylül 18, 2010 0

Hayat bir matematik hesabından başka bir şey değildir aslında. Davranışta bulunurken sana neler getireceği ve senden neler alabileceği üzerinde düşünür de davranırsan daha az acı çekersin. "Keşke" diye bir şey yok. Sende olan aklın sana zaten bunun için verilmiştir. Yapacağın şeyin sonucunu düşünmelisin. İnsanlar eylemlerinde özgürdür....

Kendi davranışlarından bizzat kendisi sorumludur insan. Özgür iradesiyle karar verdiği bir davranışın sonuçlarına katlanamayacaksa niye yapar o zaman?

Bazen kötü iki şeyden birini seçmek zorunda kalırsın. O zaman da biraz kadercilikle işin içinden yine sıyrılırsın. Demek ki birini yaşamak zorundasın. Çünkü hiç bir şey tesadüf değil. Bu hayat bize bir şeyler öğretmek için çok özenilerek hazırlanmış. Başına gelen her olay insan için bir fırsat. Anlayabilene...

Neden insanlar geçmişi unutmaz? Geçmiş, gelecekte aynı hatayı yapmamak için vardır. Ama geçmişe takılıp kalmak da, bizim için ne getireceği belli olmayan bir gelecek için endişe duymak da yanlış. Doğrusu; geçmişten ders alıp geleceğe hazırlanırken "an"da kalmak. Çünkü geçmiş adı üstünde geçmişte kaldı. Gelecek ise henüz gelmedi. Bizi biz yapan "an"da yaşadıklarımız ve "an"da seçtiklerimizdir.

"Keşke" insanı mutsuz etmekten başka hiç bir şeye yaramaz...

17 Eylül 2010

TAHİR İLE ZÜHRE MESELESİ...

NAZIM HİKMET YAZILARI Eylül 17, 2010 0

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da,

Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Bütün iş Tahir'le Zühre olabilmekte,

Yani yürekte..

Meselâ bir barikatta dövüşerek,

Meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken,

Meselâ denerken damarlarında bir serumu,

Ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da,

Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin,

Ama o bunun farkında değildir.

Ayrılmak istemezsin dünyadan

Ama o senden ayrılacak.

Yani sen elmayı seviyorsun diye

Elmanın da seni sevmesi şart mı?

Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık,

Yahut hiç sevmeseydi,

Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da,

Hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil...

Nazım HİKMET

EİNSTEİN VE ŞOFÖRÜ...

ALINTI YAZILAR Eylül 17, 2010 0

Einstein konferanslarına hep özel şoförü ile

gidermiş. Yine bir konferansa

gitmek üzere yola çıktıkları bir gün şoförü

Einstein'a;

"Efendim, uzun zamandır siz konuşmanızı yaparken

ben de arka sıralarda

oturup sizi dinliyorum ve neredeyse söyleyeceğiniz her

şeyi kelimesi

kelimesine biliyorum" demiş. Einstein gülümseyerek ona bir teklifte

bulunmuş:

"Peki, şimdi gideceğimiz yerde beni hiç

tanımıyorlar... O halde

bugün palto ve şapkalarımızı değiştirelim, benim

yerime sen konuş,ben de

arka sırada seni dinlerim." Şoför, gerçekten

çok şahane ve başarılı bir

konuşma yapmış ve sorulan bütün soruları doğru

cevaplamış. Tam yerine

oturacağı sırada bir kişi,

o güne kadar konferansta sorulmamış ağır bir

fizik sorusu sormuş.

Şoför, hiç duraksamadan soruyu soran kişiye dönüp:

"Böylesine basit bir soruyu sormanız gerçekten çok

garip" demiş.

Sonra da salonun arkasında oturan Einstein'ı

işaret ederek şöyle devam

etmiş:

"Şimdi size arka sırada oturan şoförümü

çağıracağım ve sorduğunuz soruyu,

göreceksiniz, o bile cevaplayacak."

HALİL CİBRAN'DAN...

ALINTI YAZILAR Eylül 17, 2010 0

Dostum, göründüğüm gibi değilim. görünüş sadece giydiğim bir elbisedir. senin sorgularından beni, benim kayıtsızlığımdan seni koruyan, özenle örülmüş bir elbise.

benim içimdeki ‘ben’, dostum, sessizlik içinde oturur, sonsuzluğa dek kalacak orada, doyulmaz, erişilmez.

Ne söylediklerime inanmanı, ne de yaptıklarıma güvenme...ni isterim- çünkü sözlerim senin aklından geçenlerin dile getirilmesinden, yaptıklarımsa umutlarının eylemleştirilmesinden başka bir şey değildir.

‘rüzgar doğuya esiyor’ dediğin zaman ‘evet, doğuya esiyor’ derim: çünkü düşüncelerimin rüzgarda değil, deniz üzerinde dolaştığını bilesin istemem.

denizlerde gezen düşüncelerimi anlayamazsın, zaten anlamanı da istemem. bırak denizimle başbaşa kalayım.

Senin için gündüz olduğu zaman dostum, benim için gecedir: böyle olsa da ben yeşil tepelere değerek oynayan öyle vaktini, vadiden süzülen mor gölgeleri anlatırım; çünkü sen ne karanlığımın türkülerini duyabilir, ne de yıldızlara çarpan kanatlarımı görebilirsin-görmemenden, duymamandan hoşnudum ben. bırak gecemle başbaşa kalayım.

sen cennetine yükselirken ben cehennemime inerim- o zaman bile bu ulaşılmaz uçurumu ötesinden bana seslenirsin,’arkadaşım, yoldaşım’ ben de sana seslenirim, ‘yoldaşım, arkadaşım’-çünkü cehennemimi görmeni istemem. alevler görüşünü yakacak, duman burnuna dolacaktı. senin gelmeni istemeyecek kadar çok severim cehennemimi.bırak, cehennemimle başbaşa kalayım.

sen gerçeği, güzeli, doğruluğu seversin; ben de sen hoşnut olasın diye bunları sevmenin yerinde ve iyi olduğunu söylerim ama içimden senin sevgine gülerim. gene de gülüşümü göresin istemem. bırak kahkahalarımla başbaşa kalayım.

dostum, sen iyi, ihtiyatlı, akıllısın; hayır sen eksiksizsin- ben de seninle ölçülü ve düşünerek konuşurum. oysa ben deliyim. ama gizliyorum deliliğimi. bırak deliliğimle başbaşa kalayım.

dostum, sen benim dostum değilsin, ama ben bunu sana nasıl anlatacağım? benim yolum senin yolun değil, gene de birlikte yürüyoruz elele

Halil CİBRAN