Haber yok…
Günün 24 saatinde
Tek bir iz yok beklediğim…
Saymadım gidişinin ardından geçen yılları,
Sayamadım, meşguldüm..
Tüm meşguliyetim seni beklemekti;
Özlemekti,
Gelmedin…
Dayandım,
Sabrı öğrendim sayende.
Eskiden olsa bırakıp gidendim,
Şimdi bekleyenim,
Gel de bak halime…
Her yerde izin var.
Nereye baksam ya da hangi yüze,
Seni görüyorum sanki.
Sonra gaipten midir diyorum,
Gülüyorum ağlanacak halime…
Üzülmüyorum hiç ümitlenme..
Tek zerre dahi kızgın değilim sana.
Benim tek derdim gittiğin gün var ya,
Söyleyemediklerimdendir işte.
Görsem seni bir köşede,
Döksem şöyle içimi bir güzelce..
Bak nasıl geleceğim kendime.
Yıllardır bu ümitle yaşıyorum sayende…
Senin sayende aşkı öğrendim sandım yanılmışım.
Aşk sevmektir ölene dek geç anladım.
Ben sevdim sen gittin,
Ben ağladım sen seyrettin.
Sonra da vazgeçtim dedin.
Kolay mıydı bu kadar aşk.
Bu kadar basit miydi sevgimiz.
Demek öyleymiş anladım sayende.
Ne sitemim var ne de bedduam sana.
Yoldan geçen sıradan bir adamsın.
Sıradan öylesine.
Görsem belki de tanımayacağım ya da
Tanımamazlıktan geleceğim seni.
Gerçi ne fark eder senin için,
Zaten yıllar önce gitmemiş miydin.
Tanımamıştın gittiğin gün bile…
İşte o gün bugündür,
Öylesine yaşıyorum ki,
Sana karşı biriktirdiğim öfkelerimle ve
Söyleyemediğim cümlelerimle;
Gittiğin günü saymıyorum, meşgulüm,
Artık seni sevmiyorum.
Mehpare ÖĞÜT
MAYIS 2009
Kayıtlar
