Ş A İ R A N E
    • “Biliyorsun ben hangi şehirdeysem Yalnızlığın başkenti orası.” – Cemal Süreya “Yaşamak değil, Beni bu telaş öldürecek…” – Özdemir Asaf “Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamaya.” – Gülten Akın “Cıvıl cıvıldı gözleri Yeni dağılmış bir ilkokul gibi.” – Can Yücel “Duyguluysan işin zor, Yaşamda yeniksindir.” – Özdemir Asaf “İçim hem kimsesizdi hem kalabalık.” – Edip Cansever “Hüznümle vedalaşmayı bana öğretmediler.” – Gülten Akın “Dönmeyeceğimiz bir yer beğen, Başka türlüsü güç.” – Turgut Uyar “Vasiyetimdir: Dalgınlığınıza gelmek istiyorum Ve kaybolmak o dalgınlıkta.” – Didem Madak “İçime gene Yolculuk mu düştü, nedir?” – Orhan Veli “uçurumlar var uçurumlar diyorum ben insanla insan arasında kendiyle kendi arasında.” – Nilgün Marmara “Sen ki saçından tırnağına kadar Bir hürriyete bedelsin.” – Turgut Uyar “Bir buluşma yeridir şimdi hüzünlerimiz.” – Edip Cansever “Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, Birinciliği beyaza verdiler.” – Özdemir Asaf

    Bu Blogda Ara

    29 Eylül 2017

    YAZMAYACAĞIM HİÇBİR ŞEY...

    Eylül 29, 2017 0
    YAZMAYACAĞIM HİÇBİR ŞEY...


    Yazmayacağım işte hiçbir şey…
    Tüketmişiz tüm sözcükleri nasıl olsa
    Bir parça gülüş, bir parça söz
    Yaşamak bile zorunlu ihtiyaç…

    Kapatın tüm perdeleri
    Girmesin gün ışığı içeri
    Susturun tüm zilleri
    Bozmasın, gelip de hiç kimse keyfimi…

    Atacağım dolaplardan
    Ne var ne yok eskilerden kalma
    Yenilerini alıp da
    Dizeceğim boylu boyunca…

    Canım isterse kalkacağım yataktan
    Zorlayamayacak kimse beni
    İstersem yıkanacağım
    Varsın, dağınık kalsın saçlarımda…

    İçtiğim bir bardak çay
    Onu da içmem bundan sonra
    Katık ettiğim peynir düşünsün halini
    Kim yiyecek diye senden sonra…

    Alıp da başımı
    Gezeceğim şehri bir uçtan bir uca
    Basılmadık yer bırakmadan
    Keyfine varacağım dolaşmanın da…

    Yazmayacağım işte hiçbir şey
    Okuyan yok nasıl olsa.
    Okusaydık adam olurduk
    Söylenmiş bir yalan nasıl olsa…


      EYLÜL 2017

    Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL


    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , ,

    28 Eylül 2017

    GÜLÜŞÜN EKLENİR KİMLİĞİME

    Eylül 28, 2017 0
    GÜLÜŞÜN EKLENİR KİMLİĞİME



    Gün biter gülüşün kalır bende
    anılar gibi sürüklenir bulutlar
    Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır
    yarım kalan bir şiir belki de

    Aykırı anlamlar arayıp durma
    güz bitip sular köpürür de
    kapanmaz gülüşünün açtığı yara
    uçurum olur zaman her gece

    Her gece yeni bir savaş baslar
    acı ses olur, ses deli yağmur

    Sığındığım her yer adınla anılır
    ben girerim sokağı devriyeler basar
    Bir de gülüşün eklenir kimliğime.


    Ahmet TELLİ
    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , , , ,

    23 Ağustos 2017

    BİR YAZAR ASLA PES ETMEZ

    Ağustos 23, 2017 0
    BİR YAZAR ASLA PES ETMEZ



    Geçenlerde, eski ve en başarılı öğrencilerimden biri, bir dergi, yayımlamak üzere kendisinden
    bir öykü istediğinde, bu teklifi şöyle reddetti:

    “Teşekkür ederim ama yazmayı bıraktım.”

    “Ama niçin?”

    “Yazmak çok zor, çoğu zaman düş kırıklıkları ile dolu. Sahip olduğum her şeyi verdim ama ne yazık ki yeterli değilmiş.”

    Bunu söyleyen, yeni başlayanların çokça kıskanabileceği başarılı bir yeni yazardı. Çünkü beş
    öyküsü satılmış, iki tanesi ulusal dergilerde yayımlanmış ve bunların hepsi iki yıldan az bir
    zamanda gerçeklemişti. Yeni bir taktikle yanaşmaya karar verdim:

    “En başarılı bulduğun romancının adını söyle.”

    “Balzac.”

    Hah, şimdi tuzağıma düşmüştü. Balzac’ın öğretmenleri Balzac'a “tahta kafa” adını
    takmışlardı. Ailesi onun edebiyatla ilgili girişimlerini engellemek istemişlerdi. Balzac iki yıllık çalışmanın sonunda manzum trajedisini gururla gösterip okuduğu zaman çığlık atmışlardı. Tanıdığı tek eleştirmen olan bir arkadaşı, ona, yazardan başka her şey olabileceğini
    söylemişti. Balzac ününü kazanmadan önce, sekiz yıl içinde otuz bir ciltlik kurmaca yazılar
    yazdı. Büyük ve önemli kitapları da yoldaydı.

    Sonra John Fitzgerald ile ilgili bir yazı okumaya başladım. Fitzgerald'ın ilk ekonomik
    başarısını, otuz yıl denedikten sonra Papa Bir Mormonla Evlendi (Papa Married a Mormon) ile kazandığını anlatıyordu. Güldü ve başını salladı. Profesyonel yazı yazmak isteyen üniversite öğrencilerine ders Vermek oldukça eğlenceli bir şey. Aynı zamanda sıkıntı ve bunalım da yaratan bir şey. Benim birçok yetenekli öğrencim, tam kendilerini geliştirmeye başladıkları sırada vazgeçtiler. Aynı zamanda Westem Revieu, Reader's Digest, The Saturday Evening Post ve The New Yorker gibi dergilerde öğrencilerimin yazılan çıkıyor. Ama bir arkadaşım gelip de çocukların ne oranda başarılı olduğunu sorduğunda, “Sen bir de bırakanları, vazgeçenleri görecektin,” diyorum. Neden böyle yapıyorlar? Neden bir zamanlar istedikleri tek şey olduğunu düşündükleri yazmayı bırakıyorlar?

    Bir kez William Faulkner ile konuşma şansım olmuştu. Bana yazma dersini anlattırdı.
    “Öğrencilerin yazı mı yazmak istiyor, yoksa yazar olmak mı:'” diye sormuştu bana. Sorumun
    cevabı burada işte. Bazı öğrenciler ve yazma işine kendi başlarına göre başlayanlar yanlış
    nedenlerle yazıyorlar. Daha mürekkebi kurumadan, taslaklarını dergilere gönderiyorlar ve
    yayıncılar da onları utandırmakta geç kalmıyor. Konuşulmak için yazıyorlarsa da biraz zaman
    geçince yazmanın ne kadar gereksiz olduğunu anlıyorlar. Bu çocukların büyük bir kısmı,
    Faulkner’in haklarında konuşmayı düşündüğü çocuklar. Yetenekleri var. Yazmak istiyorlar.
    Ama bir hocaları onları itmekten vazgeçtiği zaman, onlar da bırakıyorlar. Neden? Ben bazı
    sorulan ve cevaplarını biliyorum. İşte burada bunları anlatacağım: Birçoğu yaşamlarını
    kazanmak zorunda. Sizin gibi, benim gibi. Başarılı yarı-zamanlı, öğrenciler perişan durumda.
    Sarah Jenkins romanını kuaförde saç kurutucuların altında, otobüse bindiğinde, on beş
    dakikalık aralarda yazmıştı. Şimdi kendi arabası, hatta şoförünü işe alacak parası var ama o
    eski yazı ortamlarını arıyor.

    Kimse bu çocuklar dikkate alınıyor. Esprili bir bakış açısıyla, kimse bir yazara benzemez.
    Bazılar ailesinden gördüğü kadar herkesten anlayış bekler ve yardım arayarak yazar. Bir de
    daha şanssız olanlar var ki, onlar ailesi tarafından bile yanlış anlaşılıyor. Birkaç sene önce bir
    öğrencim “McCall’s” adlı öyküsünü sattı. On beş gün boyunca karısı ve ailesi ona yardım
    etmeye çalışırken bir felakete sürüklediler. Her öğleden sonra çocukları evden uzaklaştırıp,
    ortalığı toplayarak onu daktilosu ile yalnız bırakıyorlarmış. İki üç saate ve de büyük bir
    sessizlik içinde çalışma ortamı sağlanmaya çalışıldıktan sonra öğrencim kapıda belirdiğinde
    hoplaya zıplaya gülerek üzerine atılıp neler yazdığım soruyorlarmış. Elbette bu koşullar
    altında çalışmalar hiç de iyi gitmemiş ve bu sıkıntı, bu baskı bir süre sonra dayanılmaz olmuş.
    Zavallı çocuk o günden beri hiçbir şey yazamamış.

    "Bir editör olsa da öykülerimi yayınlasa."

    Çoğu zaman onların, eğer yazdıklarını basacak birinin olduğunu bilseler, her gün
    yazacaklarını söylediklerini duydum. Elbette kim yazmaz ki. Önemli olan kimse ilgilenmezken yazmaya devam etmek, yalnızlık ve korku ile yüzleşmek. Öğrencilerimle doğrudan konuşurum. Onlara bu yayıncılık mekanizmasının nasıl işlediğini anlatmaya, sınıfa yayıncıları davet ederek onları tanıtmaya çalışırım. Çünkü rekabet her geçen gün daha da kızışıyor. Son olarak onlara yazabileceklerini ya da vazgeçebileceklerini söylüyorum, seçimi kendilerinin yapacağını ve kolay olduğunu anlatmaya çalışıyorum. Eğer yine de yazmaya kararlılarsa, onların tarafındayım. Ve yıllar sonra bana yazmadıklarını söylerken çok mutsuz görünüyorlar.
    Onlara bir yol bulmaları için yardım etmeye çalışıyorum. Onların kafasındaki sorun tek bir
    noktada düğümleniyor. Gün yeterince uzun değil. Bu yılların eskitemediği bir bahanedir. Ben
    de ihtiyaç duyduğumda hep bu bahaneye başvururdum. Ancak bu tamamen bir saçmalık.
    Çoğumuz, bizden çok daha yoğun olan ama başarıyla devam eden yazarlar tanıyoruz.
    Caroline Miller, Pulitzer Ödülü'nü kazandığında otuzlu yaşlarının başındaydı. South Georgia
    Okulu’nun müdürü ile evliydi. Üç çocuğu vardı ama parası ve zamanı pek yoktu. Miller, kek
    almak için gittiği markette kasada bile yazıyordu.

    Zaman zaman tekrar başlamalarına yardım edebiliyorum. Onların gerçek problemi ile ilgili
    öyküler anlatıyorum. Bir günlük tutmalarını öneriyorum çoğu zaman. Böylece yazmak
    sıradan bir eylem haline gelecektir. Somerset Maugham’in sözünü hatırlatıyorum: “Yazmak
    bir alışkanlıktır. Alışması kolay, bırakması zordur.”

    Fred Shaw


    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , , , , , , ,

    22 Ağustos 2017

    KAHVE TADINDA OLSUN HERŞEY...

    Ağustos 22, 2017 0
    KAHVE TADINDA OLSUN HERŞEY...



    Eskiden düştüğümüz zaman
    Yaranın üstüne yaprak basmayı öğretmişti büyükler
    Korkma geçer diyerekten…

    Ne tuhaf ki yara kururdu bir süre sonra
    Ve koyu bir renk alaraktan
    Azalırdı acısı da…

    Sonra,
    Düşe kalka büyümeyi öğrendik hayat yolunda
    Eriştik en nihayetinde olgunluğa
    Ve yine öğrendik ki;
    Aldığımız yaralar değilmiş canımızı yakan.
    Aslolan yaraları açanlarmış, kapanmayan…

    Kiminle kesiştiyse yolumuz
    Başlardık en güzelinden muhabbete
    Sevgiden, aşktan, gelecekten söz etmeye
    Hayallerimizi sıralayıp birbirimize
    İçerdik üstüne birer fincan kahveyi de…

    Zamanla ne o yollarımızın kesiştiği insanlar,
    Ne muhabbetler, ne de edilen sözler kaldı geride…
    Ve suya düşen hayallerin üzerine içilen kahvelerinde
    Kalmadı ne tadı, ne de hatırı eskisi gibi yerinde…

    Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL
    2017 Ağustos 22

    ….

    Vaktiyle İstanbul’da Yemiş İskelesi’nde bir kahveci vardır...
    Kahvesine bir gün bir Yeniçeri gelir ve şöyle der;
    - Hey arkadaş!. Hep müşterilerine birer kahve yap, lakin şu kâfire yapma (Köşede oturan Rum gemi kaptanını işaret eder).
    Kahveci herkese kahve yapar verir ve ardından iki kahve alıp Rum'un yanına oturur.
    "Biz de seninle içelim" der.
    Yeniçeri; "Heeyy!.. Ben sana o kafire kahve yapma diye tenbih etmedim mi?" diye çıkışınca kahveci "Kaptana yaptığım kahve senden değil, ocaktandır ağa!" cevabını verir.
    Aradan zaman geçer. Sisam Adası'nda büyük bir isyan baş gösterir.
    O zamanın Üsküdarlı kahvecisi de Yeniçeri ocağında kayıtlı asker olduğu için adaya sevk edilmiş ve esir düşmüştür.
    Sisam’da asi Rumlar, ele geçirdikleri Türk esirleri bir meydanda müzayede ile satar.
    Yemiş İskelesi'nin kahvecisi de esirlerle birlikte o meydanda satışa çıkarılır.
    İstekliler kaç kişi ise karşılarına dizilip, bekleşirler. O sırada tepeden tırnağa silahlı bir Rum gelir.
    İlk, bir paradan başlar. Bir anda beş paraya, on paraya kadar çıkar.
    Sıra kahveciye gelince o silahlı adam yekden, "Beş kuruş!" diye bağır. Arttıran olmayınca da esiri alıp bir muhafız nezareti altında şehirden çıkarır.
    Kahveci, "Beni beş kuruşa aldığına göre kim bilir ne gibi işkencelerle öldürecek!?.." diye düşünür.
    Issız bir yerde o silahlı Rum, "Korkma! Sen beni tanımadın ama ben seni tanıdım. Hani bir Yeniçeri bana hakaret ettiği zaman sen onu dinlemeyip bana kahve ikram eden Yemiş İskelesi’ndeki kahveci değil misin?" der ve kucaklaşırlar.
    Bir fincan kahvenin hatırını orada görülür.


    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , , , , ,