iki gönül bir olunca...
yaşamak ne güzel
08 Ocak 2016
Bir adam, odasına hırsız girdiğini gördü. Başladı
onu kovalamaya. Birkaç kere oda içinde dolandılar, adam iyice terledi. Nihayet
hırsıza yaklaştı, bir sıçrasa tutacaktı. Dışardan birisi:
- Buraya gel de bela izlerini gör! Çabuk ol,
buradaki ahvale bak! Adam:
Herhalde orada da bir hırsız var, diye düşündü,
hemen gitmezsem başıma bela olacak. Çoluk çocuğuma belki zarar verir, şimdi
bunu tutmakta ne fayda var?! Bu Müslüman kerem edip beni çağırıyor, hemen
gitmezsem bir kötülüğe düşerim.
Böylece adam hırsızı bırakıp, sesin geldiği tarafa
yöneldi.
- Aziz dostum, dedi, ne var, niye böyle feryad
ediyorsun?
- Bak işte hırsızın ayak izi. Yürü, bu izi izle,
ardından koş!
- Ey ahmak, sen ne söylüyorsun? Ben onu neredeyse
yakalamıştım, sen bağırınca bıraktım. Ben de seni bir adam sandım. Bu ne
hezeyan! Ben kendisini tutmuşum, ayak izini ne yapayım?! Sen ya hile yapıyorsun
ya da ahmaksın. Belki sen de hırsızsın.
- Ben işin aslını anladım, sana ayak izini
gösteriyorum.
- Ey ahmak, vuslatta delil ve alamet olur mu?!
Mevlana Mesnevisinden Seçme Hikayeler
29 Ağustos 2015
Mevlânâ, katırın
ansızın silkinerek durması üzerine, daldığı tefekkür
âleminden sıyrılarak başını kaldırdı. Esmer, yanık yüzlü,
hiç tanımadığı bir adam yolunu kesmiş, katırın dizginlerine
sarılmış, ateşli, keskin bakışlarıyla Mevlânâ'yı süzüyordu.
Mevlânâ irkildi. Bu saçı sakalı birbirine karışık, yaşı
altmışın üzerinde ihtiyar dervişin, birer kıvılcım gibi
şimşeklenen bakışları altında ezilmişti. Ömründe böyle
büyüleyici, keskin ve kararlı bakışlar altında hiç kalmamıştı.
Yaşlı adamı ilk defa görüyordu. O anda bir kıvılcım çakarak,
ikisini de ateşlemiş gibiydi. Kısa, fakat korkunç sessizliği,
adamın tunç.gibi, tane tane sözleri dağıttı. Adam ciddi, yüksek
bir tonla soruyordu:-Sen Belh'li Sultan'ül-Ûlema oğlu Mevlânâ Celâleddin'sin değil mi?
-Evet.
-Bir müşkülüm var, söyle bana, Hazreti Muhammed mi büyük, Beyazıd-ı Bestamî mi? Ne dersin?
Beyazıd-ı Bestami, tasavvuf yolunda, (Enel-Hak, Ben Allah'ım) diyecek kadar coşkun ve cezbeli bir îslâm mutasavvıfı idi.
Mevlânâ, böyle cadde ortasında, etrafına toplanan halkın şaşkın bakışları arasında ansızın sorulan bu sualle tekrar irkildi. Sualin taşıdığı derin mânâyı hemen kavramış, adamın hiç de yabana atılır bir kişi olmadığını anlamıştı. Cevap verdi:
-Bu nasıl sual? Elbette Hazreti Muhammed büyük.
Adamın bakışları tatlılaştı. Dudaklarında bir tebessüm halesi dolaştı. Tekrar sordu:
-İyi ama Hazreti Muhammed: "Yarabbi, Seni tebcil ederim. Biz seni lâyık olduğun veçhile bilemedik" buyurur. Halbuki Beyazıd-ı Bestamî: "Ben kendimi tebcil ederim. Benim sânım çok yücedir. Zira, vücudumun her zerresinde Allah'tan başkası yok..." demekte. Buna ne buyrulur?
Mevlânâ, sualin bu mecraya döküleceğini önceden anlamıştı. Hemen cevap verdi:
-Çünkü Hazreti Muhammed mânâ âleminde her an sayısız makamlar aşıyor, her makam ve mertebeye varışında evvelki bilgi ve anlayışından istiğfar ediyordu. Böylece Peygamber hiç bir makamda ve hükümde kalmadan ebediyyen tenzih edilmesi gereken Rabb'i, onu, bütün tecelli cilveleri içinde dahi tecrid ve tenzih edebilmesinin mukavemetine malik bulunuyordu. Beyazıd-ı Bestami ise, ulaşabildiği ilk makamın sarhoşluğuna kapıldı ve kendisinden geçti. O makamda kaldı ve o sözü söyledi.
Adam, cevabın azameti ve ağırlığı karşısında sendeledi. (Allah!..) diye bir çığlık atarak yere düştü. Mevlânâ da heyecanlanmıştı. Katırından inerek, dervişi kucakladı, kaldırdı.
O anda, sanki iki umman burada birbirine kavuşuvermişti. Kur'an-ı Kerim'in Rahman Sûresi 19. âyetinde buyurulan "Merec'ül-bahreyn" yani iki denizin buluşması, burada tecelli etmişti sanki.
Birbirlerini ezelden tanıyan iki dost gibi kucaklaştılar. Mevlânâ dervişi buyur etti. Birlikte Mevlânâ'nın ev olarak ikâmet ettiği medreseye doğru yürümeye başladılar. Bu durumu seyreden öğrenciler, toplanan halk şaşırıp kalmış, olup bitenlere bir mânâ verememişlerdi. Birlikte yürüyüp giden iki adamın ardından baka kaldılar.
Kimdi bu adam? Mevlânâ'nın hem de cadde ortasında yolunu kesen, sorduğu bir çift suale aldığı cevap karşısında kendisinden geçen, derviş kılıklı, bu esrarengiz ihtiyar kim olabilirdi?
Mevlânâ'yı böyle cadde ortasında durduran, attığı okla kendisi de vurulan derviş, Tebrizli Muhammed Şemseddin'den başkası değildi. Mevlânâ gibi bilgin, temkinli bir sûfî'yi uçsuz bucaksız âşk denizine salıveren, onu pişiren, potasında yakan, kavuran, kısacası Mevlânâ'yı Mevlânâ yapan Tebrizli Şems.
Alıntı
31 Temmuz 2015
gökyokuş solan penceresi
çağrılmış
ölmüş ölünce ölü annesi çağrılmış
öyle
ki bir kırgın çocuk gibi Konyalı
bayramlara hep bayramertesi
çağrılmış
Konyalı bir çocuk gibi, Konyalı bir
ergen
gibi, Konyalı bir adam
Konyalı bir kocamış gibi
kırda
kendisi konmuş kırda gölgesi çağrılmış
gölgesi
donuk sönük denize uzak
sanki babası bırakılmış eniştesi
çağrılmış
ey solak hendese büyük yılkı
hazırlan
çünkü artık kendisi çağrılmış
Turgut UYAR
Kayıtlar
