Ş A İ R A N E

Yağmur yağıyordu...

Benim saçalarımda kırağılar vardı,

Onun omuzuna konmuş bir gül.

Kapıyı açtım

Elinde eski bir bavul

Yüzünde daha eski bir hikaye

Geldim dedi, geldim işte.

Sana kendimi getirdim

Belki unutmuşsundur

Birlikte söylediğimiz şarkıları getirdim

Birkaç gömlek bir pijama altı

Tuttuğum notları

Serin volta boylarında adımları sayıp susuşlarımı

Elimle büyüttüğüm nazlı bir menekşeyi

Gökyüzüne verdiğim dualarımı

Çakmağımı sigaramı tabakamı

Ve kitaplarımı getirdim

Döndüm dedi, döndüm işte.

İçeri girdi, aksıyordu ayağı

Oysa; nasıl da akardı bayrak gibi önümüzde

Nasıl da oynardı saçları rüzgârı bulanda

Bir ceylan gibi nasıl da koşardı

Ayağın, dedim...

İçerde, dedi

Bir bakır tas bıraktım

Bir kehribar tesbih

Birkaç kitap

Bir kaç iyi arkadaş

Tüketilmiş bir ceza

Ve bir ayak

Güldü sonra

Dedemin yemen çölünde bıraktığı ayağı

Ben içeride bıraktım,

Kurban olsun ikimizinki de, memlekete.

Oturduk

uzun uzun baktık birbirimize

Onüç yıl sonra yeniden karşı karşıya

Bir deli gençliği

Birlikte düşürmüştük yollara

Bir yüreğimiz vardı, onu koymuştuk ortaya

Ben başımı onun omzuna yaslardım

O tale'al bedrü okurdu kulağıma

Ben bazı geceler oturup ağlardım

O dua ederdi hepimizin adına

Bir sonbahar akşamı ayrılmıştık

Caddelerde arabalar akıyordu

Yağmur yağıyordu

Babalar,ekmekleri saklamış ceketlerinin altına

Korkuyla evlerine koşuyordu

Düdükler ötüyordu, sirenler çalıyordu

Şehri kimler çalıyordu?

Oysa; biz onunla

Yüreğimizi koymuştuk ortaya...

Arkasından baktım

Elinde bir bavul

Cebinde ikimizin yüreği

Şifadan ayrılık, rahmetten yoksulluk

Şen olasın mapusluk!

Kaldır gözlerini yerden, dedi

Onüç yıl dediğin ne ki?

Bana mektup yaz

Bir menekşe resmi yap

Ve bir gül gönder anama

Kaldır gözlerini yerden, dedi

Onüçyıl dediğin ne ki?

Yürüdü Yusuf

Yanıp sönen mavi ışıklar düştü gölgesine

Onüç yıl bekleyecektim

Onüç yıl..

Kavuşmak için

Cebinde rehin götürdüğü gençliğime.

| İbrahim SADRİ

Tanımadığınız biri için üzülür müsünüz ! Ya da ne kadar üzülebilirsiniz.

Parmağınızı  ya da herhangi bir yerinizi acıttığınızda canınız yanarken, içinizden bir şeylerin akıp da gittiği oldu mu hiç ! Olmuştur herhalde…

İşte ben de şu anda hiç tanımadığım biri için üzülüyorum günün bu vaktinde…

Kendisi, belki de hiç iyileşmeyecek olan bir hastalıkla mücadele ederken, canından can olan evladını kaybediyor ve bu kişi bir anne.  Bu anne ki evladının ilk ana rahmine düştüğünde ki heyecanını yarım bırakıp onun doğduğu anda geçirdiği  rahatsızlık sebebiyle eriyip giderken günden güne.. kendisi de amansız bir hastalığa yakalanıyor ve iyileşmeyi umarak. Çünkü ona ihtiyacı olan bir evladı var arkada bıraktığı… İyileşmek zorunda… Kime emanet edebilir ki gözünün nurunu. Dokuz ay onun heyecanıyla yaşamışken, onunla ilgili hayaller kurarken.. Kim vazgeç diyebilir ki ondan…

Hayat diyoruz ya garip bir yer. Her acıya, her türlü şansızlığa ve üzerimize yazılan kadere rağmen yaşamaktan bıkmadığımız, körü körüne bağlandığımız, acıyı yaşarken bile dualara sarılıp, yine de çok şükür dediğimiz bir yer…

Bazen, bu tarz üzücü haberleri aldığımda çok üzülüyorum ve niye diyorum kendi kendime. Kendi kendime diyorum ama aslında Rabbim’e en çok da bu sorum ve söylenmem.  Böyle bir hakkım yokken. İnsanız neticede, üzülüyoruz. Üzülmemek de elde değil ki, ne yapalım.

Anne olmak ayrı bir duygu eminim... Ben bu duyguyu yaşamamış olsam da, hani diyoruz ya hep, bir su damlasından ibaretiz. İşte o andan itibaren dokuz ay büyük bir heyecanla kaşı kime, gözü kime benzeyecek diye sürekli düşünüp hayallendiğin, en sevdiğimden parçam dediğin, aile olmanın bilincine daha iyi vardığın ve bir canın katılmasıyla kadınlığını daha bir hissettiğin, üzerine ve omuzlarına düşen yükün artmasıyla, ayaklarının altına serilen Cennetin en güzel köşelerinden bir yer edindiğin… Ve doğduğu andan itibaren değil, sen, son nefesini verene dek üzerine düşüp titrediğin canın… Ve bir gün, sıralı ölüm beklerken senden evvel toprağa verdiğin evladını bir daha görememek ne acı bir duygudur Ya Rabbim. Sen sabır ver. Sen sabır ver. Sen sabır ver canım Allah’ım… Sen büyüksün, sen her şeye kadirsin… Sorgulamak bize düşmez, ama o yavru için Cennetinin en güzel köşesini ayırdığını biliyorum ve biliyorum ki o annenin ölene dek geçmeyecek olan acısını hafifletecek olan da yine Sen’sin. Sen büyüksün Allah’ım. Şu anda ve her zaman, günün bu vaktinde ve her daim,  darda kalan tüm kullarına Sen yardım et, onları feraha çıkar Yarabbim. Kulluğumuz Sana, sevgimiz Sana, dönüp geleceğimiz yer yine Sana… Sen bilirsin hallerimizi, darda koyma… Bu anne için çokca sabır ve yanına aldığın yavru için de sana sığınırız Allah’ım.. Mekan-ı Cennet ola…

Bir gün Yusuf Peygamber’i merhameti yüksek bir çocukluk arkadaşı ziyarete geldi. Yusuf’a kardeşlerinin yaptıklarını, onların kıskançlıklarını hatırlattı. Bunun üzerine Yusuf,

‘o kıskançlık bir zincirdi, biz ise aslandık. Zincire vurulmak aslanı utandırmaz’ dedi.

Dostu ona kuyudaki halini sordu. Yusuf,

Yusuf yaşadıklarını anlattıktan sonra dostuna dönüp,

‘Söyle, bana nasıl bir hediye getirdin? Dost ziyaretine eli boş gidilmez!’ diye sordu.

Allah mahşer günü kullarının ne hediye getirdiklerini bilmek ister. 'Yoksa buraya dönmeyi beklemiyor muydunuz?’ diye sorar.

Dostu dedi ki Yusuf’a,

‘Sana getirmek için düşündüklerimin hiç birisini sana layık bulmadım.

Senin güzelliğinin benzeri yoktur. O yüzden sana bir ayna getirip hediye etmeyi uygun buldum.’

Aynasını sundu. Varlığın aynası yokluktur.