Ocak 2015 - Ş A İ R A N E
    • “Biliyorsun ben hangi şehirdeysem Yalnızlığın başkenti orası.” – Cemal Süreya “Yaşamak değil, Beni bu telaş öldürecek…” – Özdemir Asaf “Ah, kimselerin vakti yok Durup ince şeyleri anlamaya.” – Gülten Akın “Cıvıl cıvıldı gözleri Yeni dağılmış bir ilkokul gibi.” – Can Yücel “Duyguluysan işin zor, Yaşamda yeniksindir.” – Özdemir Asaf “İçim hem kimsesizdi hem kalabalık.” – Edip Cansever “Hüznümle vedalaşmayı bana öğretmediler.” – Gülten Akın “Dönmeyeceğimiz bir yer beğen, Başka türlüsü güç.” – Turgut Uyar “Vasiyetimdir: Dalgınlığınıza gelmek istiyorum Ve kaybolmak o dalgınlıkta.” – Didem Madak “İçime gene Yolculuk mu düştü, nedir?” – Orhan Veli “uçurumlar var uçurumlar diyorum ben insanla insan arasında kendiyle kendi arasında.” – Nilgün Marmara “Sen ki saçından tırnağına kadar Bir hürriyete bedelsin.” – Turgut Uyar “Bir buluşma yeridir şimdi hüzünlerimiz.” – Edip Cansever “Bütün renkler aynı hızda kirleniyordu, Birinciliği beyaza verdiler.” – Özdemir Asaf

    Bu Blogda Ara

    26 Ocak 2015

    İÇ SES...

    Ocak 26, 2015 0
    İÇ SES...

    Bekliyorum işte...
    hayatın ne getireceklerini merak ede de
    bıkmak mı ! yok canım, bazen, ara sıra ya da boş ver
    beklemek daha güzel...
    zaman geçiyor
    ömür geçiyor
    bak bugün bir beyaz daha düşmüş saçlarımın arasına
    çektim kopardım
    aynada yüzüme baktım / yüzüm bana...
    yüzümdeki çizgiler git gide belirginleşiyor diye düşündüm / içlendim
    sonra sevindim tuhaf bir şekilde
    böyle de güzeldim...
    sonra ellerime baktım / ellerim
    ellerim güzeldi daha
    ellerimi hep sevdim...
    sevindim bir kere daha...
    ayaklarım, ayaklarım öksüz mü kalacaktı
    kaldırdım baktım onlara da uzun uzun
    ne çok dalga geçerdi küçükken dayım da;
    • “kızım, senin palete ihtiyacın yok” derdi hep
    dayım geldi aklıma, doldu yine gözlerim
    ahh ayaklarım... canım dayım....
    bak yine burnumun direği sızladı anınca dayımı
    ardından babam geldi aklıma durakladım...
    koca bir sessizliğe gömüldüm o an
    ahhh babam... canım atam...
    ben seni sevmelere doyamadım...


    Mehpare ÖĞÜT
    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , ,

    20 Ocak 2015

    AH'LAR AĞACI

    Ocak 20, 2015 0
    AH'LAR AĞACI

    1-
    Bir ilaç içsem bari diye düşündüm,
    Biraz kolonya sürünsem,
    Ferahlasam, pencereyi açsam.
    Şöyle bir şey yazdım sonra:
    Yağmur, çamurlu bir elbise dikiyor şehre
    Sıkılıyoruz hepimiz bu çamurlu giysinin içinde.
    Berbattı,
    Bir şiire böyle başlanmazdı.

    İç ses diye söylendim,
    Ardından Yıldırım Gürses...
    Aptal aptal güldüm bir de buna.
    Ayşecik vazoyu kırıyor
    Ve ‘tamir et bakalım’ diyordu babasına.
    Yapıştırsam da parçalarını hayatımın
    Su sızdırıyordu çatlaklarından.
    Karnabahar kızartmıyordu asla
    Başrolde kadınlar.

    Güçlü bir el silkeledi beni sonra
    Sanırım Tanrı’nın eliydi.
    Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan.
    Binlerce yeşil gözü olan bir zeytin ağacı gibi,
    Çok şey görmüşüm gibi,
    Ve çok şey geçmiş gibi başımdan,
    Ah...dedim sonra
    Ah!

    İç ses, diye söylendim
    Çocukken şöyle dua ederdim Tanrı’ya:
    Tanrım bana hiç erimeyen,
    Kırmızı bir bonbon şekeri yolla.
    Eski tül perdelerden gelinlik biçerdik
    Kardeşimle kendimize durmadan,
    Olmayan çayları,
    Olmayan fincanlardan içerdik.
    Olmayan kapıları açardık,
    Olmayan ziller çaldığında.
    Siyah papyonlu olurdu mutlaka
    Resim defterimizdeki damat.
    Yedi günde yarattığımız dünya
    Mutlu olurduk pastel koksa.

    Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı’ya:
    Olanlar oldu tanrım
    Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!

    Kaybolmak istemiştim bir zamanlar
    Kapının arkasında yokum demiştim
    Ve divanın altında da.
    Bulamazsınız ki artık beni,
    Hayatın ortasında.
    Kaybolmak istemiştim bir zamanlar
    Beni kimse bulamazdı
    Tanrı’nın arkasına saklansam.
    O Kocamandı, en kocamandı o.
    Bir kız çocuğunun hayalleri kadar.

    Bir zamanlar kendimi
    Bulunmaz Hint kumaşı sanmıştım.
    Kaç metredir benim yokluğum?
    Benden daha çok var sanmıştım.
    Benim yokluğumdan dünyaya
    Bir elbise çıkar sanmıştım
    Dünyanın çıplaklığına bakmaya utanmadan
    Sonunda ben de alıştım.
    Ah...dedim sonra,
    Ah!

    Güzin Ablası kitaplar olan bir kızdım,
    İçim sıkılmasa o kadar
    Tek bir satır bile okumazdım.
    Taş bebeğim ters çevrilince ağlardı
    Bir derdi var derdim.
    Derdimi demeyi ben taşbebeğimden öğrendim.
    Ninni derdim, ninni bebeğim!
    Cam gözlerini kapardı, naylon kirpiklerini.
    Plastik gözkapaklarının ardında,
    Bilirdim rüyaları yoktu bebeğimin,
    Gözyaşları da.
    Ağladıkça tükürüğümden sürerdim gözaltlarına.
    Bu kadar kolay harcamazdım rüyalarımı,
    Kırmızı çantamda bayram harçlıklarım olmasa.

    İnsan çıtır ekmeği ısırdığında,
    Kırıklar dolar kucağına,
    İşte orası umudun tarlasıdır.
    Ve orada başaklar ağırlaştığında,
    Sayısız ah dökülür toprağa.

    İç ses, diye söylendim
    Ve ah dedim sonra,
    Böyle ah demeyi beli bükük bir ahlat ağacından öğrendim.

    Dallarına salıncak kurardı çocuklar,
    Hızlı yaşanan bir hayatın şarkılarıydı salıncaklar.
    Meyveleri tatsızdı
    Eski bir lanetten dolayı
    Herkes dişlerdi acı meyvelerini,
    Ve herkes söverdi ona.
    İsmini yazardı herkes onun bağrına,
    Ah derdi o. Ah!

    Bıçağın ucundaydı insanların hafızası
    ‘İnsan unutandır
    ve insan unutulmaya mahkum olandır.’
    Tanrı şöyle derdi o zaman:
    Ah!

    Ne çok dikeni vardı ahlat ağacının tanrım,
    Ulaşılamazdı,
    Sen sarılmak istesen ona,
    O sana sarılmazdı.
    Ne çok dikenin vardı Tanrım!
    Ne çok isterdim,
    Sana sarılamazdım.
    Ve şöyle derdim o zaman:
    Ah!

    Ahlat ahların ağacıydı,
    Yaşlanmaya başlayanların,
    İtiraf edilememiş aşkların,
    Evde kalmış kızların.
    Ahlat ahların ağacıydı,
    Cezayir nasıl cezaların ülkesiyse,
    Öyleydi işte.

    Ve etimoloji Eti’lerden kalma
    Bir zaman birimiydi yanılmıyorsam.
    Ve yanılmıyorsam yalnız insanların,
    Kahvaltı edip ağladıkları pazar sabahları yokmuş o zaman.
    Mesela o zamanlar
    Mutsuz olduğunda insanlar,
    Yok olurmuş bazı dakikalar.

    Gülümsedim o sıra,
    Bazen sevinirim,
    Sevinmek nedense hep yedi yaşında
    Ve ah... dedim sonra,
    Ah!

    Bazen ah diyorum durmadan,
    Şimdi ben ahlatın başında,
    Otuz iki yaşımda.
    Ahlar ağacı gibi.
    Rengarenk çaputlar bağladım yıllarca dallarıma,
    Mavi, mor, kırmızı ve yeşil,
    İstedim, hep istedim,
    Sen iste derdim, iste yeter ki
    Vereyim.
    Her istediğimi verdim.Arttım, fazlalaştım,
    Eksikli yaşamaktan.
    Ahlar ağacıyım, gibisi fazla.
    Başka bir şey istemem
    Artık beyazlaşan üç-beş tel saçıma,
    Hesabımı vermekten başka.

    Vasiyetimdir:
    Dalgınlığınıza gelmek istiyorum
    Ve kaybolmak o dalgınlıkta.

    At arabasıyla kağıt toplardı
    Her sabah çingene kadınlar.
    Üst üste yığılırdı buruşuk kirli kağıtlar
    Şaşırırdım
    Kadınların mı yoksa kağıtların mı memeleri kocaman?

    Bir zamanlar öfkem beni zora koşardı.
    Kızıl yelelerim yapışırdı terli alnıma
    Ne eğere gelirsin ne de semere derledi bana,

    Yeniden doğmuş olurdum oysa,
    Öldüğümü sandıklarında,
    Yalnızca kağıtlarda iyi koşan bir at olarak.

    Vasiyetimdir:
    En güçlülerinden seçilsin
    Beni taşıyacak olanlar.
    Ahtım olsun,
    Yükleri ağırlaşsın diye iyice,
    Tabutumun içinde tepineceğim.


    2-
    Bir göl vardı evimizin karşısında,
    Mavi gözleri olan,
    Kara yağız bir şehirde yaşamışım meğer yıllarca.

    Ya siz,
    Nasıl bilirdiniz çocukluğunuzu ey cemaat?
    Nasıldı
    Öldürdüğünüz birinin cenaze namazını kılmak?

    İlk üç vişneyi verdiğinde bahçedeki ağaç
    Annem sevindiydi hatırlarım.
    Ah demişti.
    Ah!
    Üç küçük kırmızı dünya verilmişti sanki ona.
    Annem çok sevinmelerin kadınıydı.
    Bazen sevinince annem gibi,
    Rengarenk reçeller dizerim kalbimin raflarına.
    Annem çok sevinmelerin kadınıydı,
    Sıcak yemeklerin.
    Başına diktikleri o taş,
    Ne zaman dokunsam soğuktur oysa.
    Ben okşadığımda ama, ısınır sanki biraz.

    İç ses!
    Bu bahsi kapa!

    Mutfağa gidip domates çorbası pişirdim.
    Çoktandır öksüz olan mutfakta
    Buğulandı ve ağladı camlar,
    Gözyaşlarını kuruladım perdelerin ucuyla.
    Çoktandır öksüz olan dünyaya baktım,
    Allah babasıyla baş başa kalmış insanlara,
    Poşetin tamamını beş bardak suya boşaltınca,
    Sanki biraz rahatladım.
    Kazanlar dolusu çorba kaynatsam sanki,
    Artık kimse mutsuz olmayacaktı.
    Ah...dedim sonra,
    Ah!
    İç sıkıntımla çektirdiğimiz bu fotoğrafta,
    Aynı vampir gibi çıkacağız.
    Kırmızı çorbama ekmek doğrayınca,
    Sanki biraz ferahladım.
    Karıştırdım ve iç ses diye fısıldadım:
    Hala aç mısın?

    Bir tren geçti yine tam o sıra
    Ustura gibi kara,
    Düdük çala çala,
    Geçti şiirimin ortasından.
    Kes şunu dedim, kes artık!
    Oldu olacak,
    Kan kardeşi olsun ruhumla yollar.
    Merak ederdim,
    Kesik başları ve sarı ışıklarıyla
    Nereye gider bu insanlar?
    Raylar uzanırdı içimde kilometrelerce
    Bir kara yılan gibi,
    Bilemezdim menzil neresi?

    Ah...dedim sonra
    Ve acilen makas değiştirdim.
    İç ses, diye söylendim,
    Raydan çıkma bundan sonra.

    Kuyruk sallardı,
    annemden kalma maaşım
    her üç ayın sonunda.
    Sevinirdi,
    Kocaman bir kara kediyi okşamış gibi ellerim.
    Sarımsak kokulu fötr şapkalı amcalarla,
    Muhabbet ederdik kuyrukta.
    Bizler sarımsak kokan uzun bir dizenin,
    Fötr şapkalı kelimeleriydik,
    Çürük dişlerimizle bizler,
    Dökülmüş harfler gibi kelimelerden,
    Saf ve pembe gülümserdik.
    Bizler her üç ayın sonunda yeniden doğan bebeklerdik.
    Neden ilerlemiyor bu kuyruk derdik,
    Neden hep aynı yerdeyiz,
    Hayattan söz edilirdi,
    Zor denirdi,
    Ve ardından susulurdu mutlaka.

    Fötr şapkalı amcalardan biri
    Ah derdi sonra,
    Ah!
    Kuyruk öfkeyle kıpırdanırdı o zaman.

    3-
    “Bir Arap şairi şöyle demiş,
    Savaşta yenilen halkına,
    Ağlamayın, ağlamayın, acınız azalır”

    Uzun bir dize dayardı hayat her sabah karnıma
    Şiir için düelloya gelmiş bir sevgili gibi,
    Sorardı:
    Daha yazacak mısın?
    Hayır derdim,
    Artık yazmayacağım.
    Ama şöyle denir:
    Kılıç çeken kılıçla ölür.
    Ama şöyle denir:
    Kaderden kaçılmaz.

    Ama yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi,
    Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.
    Yıllarca biriktirdim
    rengarenk çokomel kağıtlarını kitap aralarında.
    Aşık olduğumda,
    Çikolata kokardı kırmızı yazgım.
    hayatıma hayat diyemem artık.
    sarı yazgım her sonbahar onu
    biraz daha fazla, ömür yaptı.
    Maviye de, yeşile de dili dönmez ömrümün artık.

    Kara yazgımı şimdi kim bilir
    Hangi kitabın arasında saklıyorsun tanrım?
    Ah.. dedim sonra
    Ah!

    İç ses, diye söylendim,
    Başımda rüzgar vardı
    Başımda uğultular...
    Kalbim usulca kıpırdardı
    Ve ses çıkarırdı dokununca
    Çan çiçeğiyle karıştırırdı onu belki
    Bir başkası olsa.
    Başımda rüzgar vardı,
    Yine esiyordum
    Hızla dönmeye başladı kalbim
    Rüzgargülüyle karıştırırdı onu belki
    Bir başkası olsa.
    Başımda uğultular...
    Fırtına çıktı sonra,
    Yaşadığını anladı kalbim,
    Böyle yaşanamaz derdi
    Bir başkası olsa.

    Bir zamanlar meydan okumak isterdim.
    Kaç meydanını okudum da bu hayatın.
    Yalnızca iki harfini öğrendim:
    A
    H!

    Ah benim nergis kokulu cehaletim...
    Ruj lekeleri bıraktın bardaklarda
    Anlatmak isterdin kendini durmadan
    Bir bardağa bile olsa.
    Ne diyecektin, ne söyleyecektin
    Şairlerin şahı olsan,
    Bir AH’dan başka.
    Ah benim nergis kokulu cehaletim
    Bana yıllarca, bunca sözü boşa söylettin.
    AH!

    Güçlü bir el silkeledi beni sonra
    Sanırım tanrının eliydi,
    Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan,
    Çok şey geçmiş gibi başımdan
    Ah dedim sonra,
    Ah!

    İç ses, diye söylendim.
    Gel!
    Ahlar ağacından sen de biraz meyve topla.

    Vasiyetimdir:
    Bin ahımın hakkı toprağa kalsın...

    Didem MADAK

    Didem MADAK'a ait bu şiiri sesli olarak dinlemenizi de tavsiye ederim. Yorumcu Eser GÖKAY farkıyla...





    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , , ,

    19 Ocak 2015

    HAYALLERİMİZ

    Ocak 19, 2015 0
    HAYALLERİMİZ


    Bırakın hayalleriniz her geçen gün biraz daha büyüsün
    Geleceğin size neler vaat ettiğini bilemezsiniz...
    O yüzden,
    Hayalleriniz ne kadar geniş olursa
    Yaşamın size sunacğı fırsatlar da o denli büyük olacaktır...
    Yeter ki,
    Kapınızı her daim aralık tutun...


    Mehpare ÖĞÜT
    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , , , , ,

    16 Ocak 2015

    TEZER ÖZLÜ'DEN FERİT EDGÜ'YE

    Ocak 16, 2015 0
    TEZER ÖZLÜ'DEN FERİT EDGÜ'YE


    "Sen trendesin şimdi. Ben de oturuyorum burada. Saat 12’ye geliyor. Gecenin bu saatlerinde insanlar kısıyorlar seslerini. Sessizlik bürüyor ortalığı. Ben de daha iyi duyuyorum dinlediğim müziği. Daha çok yitiriyorum tüm düşüncelerimi. Olmayan düşüncelerimi. Uyuyabilmem için hiçbir neden yok. Sabah 8’de kalkmış olmam, o ilgisiz büro,ev,ben,beni yoramıyor artık. Uyanmam için de hiçbir neden yok.
    Bu kelimeleri alt alta, yan yana dizmem için de. Bir gece. Diğerleri gibi. bir ben. Diğer benler gibi. Bugün eski ben’lerimden biri olduğumu duydum. Karşılıklı gülsek.
    Gülebilir miyiz dersin?
    Gülebilir misin?

    Bu gece okuyacak bir şey bulamıyorum. Bugün senin Bozgun’u okumaya çalıştım. Üç kelime okuyabildim. Elim,elimden çıkan kelimeler,benden uzaklaşıyor. Bu satırlar ben değil artık. Kafamdan geçenleri yazamam.Bir şey geçmiyor çünkü.
    Geçenlerde düşümde yüksek bir yapının camının altında , bir parmak kadar dar bir yere abanıp kalmıştım. İçeriye girsem,girmeye yeltensem ,camdan odaya bir adımımı atsam, düşüp ölecektim. Ama o cam kenarına yapışıp, boşluğun üstünde kendimi tutacak gücüm kalmamıştı. Nasıl olsa çözülecekti ellerim. Ve ben düşecektim boşluğa.
    Yarın bütün gün trende gidecek olan sen misin ?Nereye? Niçin?
    Yarın bütün gün büroda oturacak olan ben miyim? Neden ?Niçin ? Hiç bir yerde olmak istemiyorum ki.
    Belki de ben bugün ilk defa her şeyin sonundayım.
    Gene bir yığın günler geçip gidecek ve ben kendime,işte bugün ilk defa her şeyin sonundayım mı diyeceğim?
    Korkuyorum. Korkuyorum. Korkuyorum. ”

    Ankara
    Eylül, 1966, Cuma


    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , ,

    HAYATIMIZA DÜŞEN CEMRELER

    Ocak 16, 2015 0
    HAYATIMIZA DÜŞEN CEMRELER


    Yeryüzüne düşen üç tane cemrevarmış…
    İnsanlar farkında olmazmış bunun pek.
    Yani; bazı insanlar fark eder, bazısı olduğu gibi yaşarmış..
    Ve ilk cemre düşmeden bir ay önce,takvime bakıp hangi güne denk geldiğini öğrenirdim ben.
    Bu hiç şaşmadı..

    Bir gün…
    Tarihler karıştı.
    Takvimden kopardığım sayfaların birine not düşülmüş, hayatıma gelişin.
    Benim bayramım.
    Benim bahar sevincim.
    Başlangıcım.


    Önceden bilseydim; etrafa çeki düzen verirdim.
    Gecelerime sabahları katıp, türkülerle beklerdim seni.
    Hoş gör, en olur halimle karşıladım sıcaklığını.
    Hoş gör, seni her şeyden korumam gerekmiş gibi sarıyorum ruhumla.
    Sarmaşık gibi boğmadan, güneşimizde aydınlansın yüzüm diye çırpınıyorum.


    Gökyüzüm..
    Senin dünyanda parlayan o yıldız benim.
    Aynam.
    Aynan.
    Yönüm, senin baktığın yer.
    Huzur.
    Gel, dinleneyim gölgende.
    'Sonsuza kadar mutlu oldular..' yazsın bizim hikayemizde..


    Şirr : Sessizkadın

    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , ,

    14 Ocak 2015

    İNEĞİ DE KURBANA SAYMAZSAM

    Ocak 14, 2015 0
    İNEĞİ DE KURBANA SAYMAZSAM


    Bektaşi bulgurunu kaynatıp kuruması için sermiş, bir yandan bulguru karıştırırken bir yandan da dua ediyormuş:

    -Allah'ım ne olur bulgurlarım kurumadan yağmur yağdırma!

    Bulgurlar tam kurumaya yüz tutmuşken yağan yağmur Bektaşi'nin bulgur sergisini su içinde bırakmış. Bu zor durum üzerinden bir hafta geçmeden tek ineğini de ahırda ölü bulan Bektaşi, üst üste gelen bu kötü olayları kabullenmekte zorlanmış. Ramazan ayının geldiğini gören Bektaşi oruç tutmaya karar vermiş. Ramazan ayının ilk günü akşama kadar oruç tutmuş. İftara beş dakika kala sigarasını yakmış. Sigarasından çektiği dumanı büyük bir keyifle gökyüzüne üfleyerek:

    -Nasıl illet oluyorsun şimdi bana değil mi?
    Diyerek kendi kendine söylenmeye devam ederek;


    -Ölen ineği de kurbana saymazsam ne olayım, demiş....


    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , ,

    08 Ocak 2015

    SEVİN VE SEVİLİN....

    Ocak 08, 2015 0
    SEVİN VE SEVİLİN....

    Bir insanı sevmekle bitmiyordu her şey...Onun yanında olmak, elinden tutmak, saatler boyunca gözlerine bakmak... Kokusunu içine içine çekmek, sarılıp uyumak, bir film koyup seyretmek ya da hiçbir şey yapmadan sessizce birbirini seyretmek.

    Bir gün öyle biri gelir ve girer ki hayatınıza, unutturur kendisinden öncekileri. Yaşadığınızı anlamaya başlarsınız onunla. Sevginin ne demek olduğunu tattırıverir bir anda. Onunla olacağınız saatleri iple çeker, yelkovanın akreple yarıştığı gibi yarışırsınız zamanla. En kötü, en mutsuz, en berbat halinizi bile görmesine izin verir, onun tek bir dokunuşuyla, tek bir sözüyle unutursunuz her şeyi. Seviyorsunuzdur ve seviliyorsunuzdur. Var mıdır bundan daha ötesi...

    Yaşınız kaç olursa olsun, hayaller kurarsızın onunlayken de onsuzken de...
    Birlikte yapabileceklerinizden, birlikte yapmak istediklerinizden konuşursunuz saatlerce...
    Resmini çizersiniz olmayan kağıtlara hayali kalemlerle...
    Güneşin doğuşu kadar gerçek, Ay'ın ışığı kadar beyaz...
    Olmasa da olur dersiniz güler geçersiniz
    Olmasa da olur birlikteyiz ya deriz...
    Sonsuz hayalleriniz olsun varsın
    Varsın gerçekleşmesin hiçbiri de
    Ne kadar önemli olabilir ki bizden daha çok
    Önemli olan değil mi ki aynı hayalin içinde olabilmek
    Bir sabah pencereyi açtığınızda içeri giren kış soğuğuna rağmen
    Varsa eğer yanıbaşınızda sizi ısıtan ve yatağınızı sıcak tutan
    Size sarılıp içine sokan
    Gözleriyle gözlerinizi delip de geçen
    Ellerinizi tuttuğunda güven veren
    Korkmayın o zaman yaşamaktan ve sevmekten yana...
    Sarılın ona...
    Sarılın ve bırakmayın asla...
    Ve farkına varın sizi gerçekten sevenin
    Kıyaslayın öncekilerle anlayın değerini
    Kim ne derse desin umursamayın
    Sevin alabildiğinizce...
    Sevin içinizden geldiğince...
    Yollarda şarkılar söyleyin isterseniz
    Hatta dans bile edebilirsiniz.
    Yeter ki içten olun ve içten sevin siz de...
    İşte o zaman anlayacaksınız ki seviliyorsunuz siz de....
    Sevin kardeşim sevin...Sevilmek istediğiniz gibi hem de....


    Mehpare ÖĞÜT

    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , , , ,

    03 Ocak 2015

    YAŞLI ANADAN OĞULLARA MEKTUP

    Ocak 03, 2015 0
    YAŞLI ANADAN OĞULLARA MEKTUP


    Köyümüz şehirden yüksek mi yüksek,
    Baban ihtiyarlıyor oğul, bilmem netsek
    Söz dinlemiyor artık ahırdaki eşek,
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul !

    Sizi 9 ay 10 gün karnımda taşıdım
    Beş oğul bir kızım için yaşadım
    Şimdi halim kalmadı, gençliğimi boşadım
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul !

    Köyde bacalar eskisi gibi tütmüyor,
    Çorba dahi boğazımızdan geçmiyor
    Takatimiz kalmadı işler bitmiyor
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    Geçenlerde kasabadan köye doktor geldi
    Sağlam kimse kalmadı herkese ilaç verdi
    Bana da kendini yorma ansızın gidersin deyiverdi
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    Eskiden köyümüzde yağız delikanlılar vardı
    Al duvak içinde gelinler, giderken ağlardı
    Gençler köyü terk etti, şimdi ihtiyarlar kaldı
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    Hani yalnız yaşayan komşumuz Ali amca vardı
    O da rahmetli oldu cenazesi üç gün kaldı
    Mezarını kazacak delikanlı bulunamadı
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    Öğrenci yokluğundan artık okul kapalı
    İhtiyarlayınca, babanın döküldü saçı sakalı
    Benimde dizlerim tutmaz, ağır işlere bakalı
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    İmam usandı, tayin yaptırıp gitti
    Bir ezan sesi duyuyorduk o da bitti
    Hastalıklar çoğaldı artık canımıza yetti
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    Analarda ciğer, evlatlarda merhamet olur
    Gezen görür, yaşayan ölür, eden elbet bulur
    Hayır duamızı alın biz ölmeden ne olur
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    Sizin huzurunuzu kaçırmak istemem
    Gelinlerimi severim asla kin beslemem
    Şimdi gelmezseniz cenazeme de istemem
    Gelinlerden biri gelip, hizmet etse oğul!

    ‘’ OĞULLARIN ANA MEKTUBUNA CEVABI ’’
    (1. oğul)
    Ana, şimdi Akdeniz sahillerindeyiz,
    Buralar çok güzel herkese tavsiye ederiz.
    Çocuklar diyor, ölürüz de asla köye gitmeyiz
    Kusura bakma, çocuklar istemeden biz gelemeyiz!
    (2. oğul)
    Ana, mektup yazmışsın bize boşu boşuna,
    Çünkü daha açarken gitmedi hanımın hoşuna,
    Sen idare et artık, bu sene de yalnız başına,
    Kusura bakma, ben hanımı gönderemem ana !
    (3. oğul)
    Ana, gönderdiğin mektubu şimdi okudum hanıma,
    Dedi bu devirde hizmet eden var mı?, Allah aşkına,
    Ne olur soğuk su katma bu yaştan sonra, pişmiş aşıma,
    Kusura bakma ana, gönderemem hanımı ben sana asla!
    (4. oğul)
    Ana darılma, vakit bulup ta mektubunu okuyamadım,
    Şimdi okuyunca ne demek istediğini çok iyi anladım.
    Benim hanımdan başka çağıracak gelin mi bulamadın?
    Kusura bakma gönderemem, hanım oralara alışamaz ana !
    (5. oğul)
    Ana abim söyledi, hizmete bizim hanımı çağırmışın,
    Olur mu öyle şey, doğalgazdan sobalı eve nasıl alışsın.
    Birde önceden başlamış günleri var, onlar yarım mı kalsın?
    Kusura bakma ana gönderemem, bu sene bizimki kalsın!

    (ortak çözüm)
    Ana, ana dört kardeş hanımlarıyla bize geldiler.
    Anamızın isteği yerinde, acil çözüm bulalım dediler.
    Bizler ne yapacağız diye düşünürken, akılı gelinler verdiler.
    Kusura bakma ana, sana hizmete ancak bacımızı uygun gördüler!
    Mahir ODABAŞI

    Eserin tüm hakları ve sorumluluğu eser sahibine ait olup sahibi istemediği takdirde yayından kaldırılacaktır.
    Siirfm.com'a teşekkürlerimle
    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , , , , , , ,

    02 Ocak 2015

    “BUGÜN DÜNYAYA GELDİM"

    Ocak 02, 2015 0
    “BUGÜN DÜNYAYA GELDİM"

    Peygamber efendimiz, pazartesi günleri oruç tutardı. Sebebini sorduklarında, (Bugün dünyaya geldim. Şükür için oruç tutuyorum) buyurdu...
    Bu gece, O doğduğu için sevinenler affedilir. Bu gecede, Resulullah doğduğu zaman görülen hâlleri, mucizeleri okumak, dinlemek, öğrenmek çok sevabdır. Kendisi de anlatırdı. Eshab-ı kiram da, bir yere toplanıp anlatırlardı. Mevlid gecelerinde Eshab-ı kirama ziyafet verir, dünyayı teşrifindeki ve çocukluk zamanında yaşadığı hadiselerden bahsederdi. Hazret-i Ebu Bekir de, halifeyken, Eshab-ı kiramı toplar, Resulullah efendimizin doğumundaki olağanüstü hâlleri konuşurlardı...
    İslam âlimleri Mevlid gecesine çok önem vermişlerdir. Hazret-i Mevlana, "Mevlid okunan yerden belalar gider" buyurmuştur.
    Resulullah efendimizi övmek ibadettir. Nitekim, Peygamber efendimizi öven çeşitli mevlid kasideleri vardır. (Meşhur olan ve Türkiye'de her zaman okunan Mevlid kasidesini Süleyman Çelebi, 15. asırda yazmıştır.) Mevlid-i şerif okumak, Resulullah efendimizin dünyaya gelişini, miracını ve hayatını anlatmak, Onu hatırlamak, Onu övmek demektir. Her müminin Resulullah efendimizi çok sevmesi gerekir. Bu da zaten imanın gereğidir. Çok sevmek kâmil mümin olmanın da alametidir.


    Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
    (Beni ana-baba, evlat ve herkesten daha çok sevmeyen, mümin olamaz.)
    (Bir şeyi çok seven, elbette onu çok anar.)
    (Peygamberleri anmak, hatırlamak ibadettir.)


    Resulullah efendimizi çok övmek, yaratılmışların en şereflisi olduğunu söylemek, Allahü teâlânın, sevgili Peygamberine verdiği üstünlükleri saymak ve Ondan şefaat istemek, büyük ibadettir.


    Dularımız bu gece eksik olmasın, kalplerimiz imanla dolsun...

    Mevlid Kandiliniz Mübarek Olsun...!


    Continue Reading
    by at Hiç yorum yok:
    in , , ,