Ş A İ R A N E

Bir yılı daha geride bırakıyoruz.
Adımlarımızın izini taşıyan sokaklar, içimize çöken sessizlikler, yarım kalan cümleler… Hepsi artık takvimin arka sayfalarında. Ama hiçbir şey gerçekten geride kalmıyor; bazı şeyler sadece bizi şekillendirip usulca yerini alıyor.

Bu yıl bize ne verdiyse, bir bedelle verdi.
Sabretmeyi öğrendik; bazen isteyerek, bazen mecburen.
Kaybetmeyi öğrendik; ama her kaybın içimizde yeni bir boşluk değil, yeni bir derinlik açtığını da.
Susmayı, beklemeyi, yeniden başlamayı…

Şimdi veda ediyoruz.
Bize ağır gelen günlere, artık taşımak istemediğimiz kırgınlıklara, “belki” diye oyaladığımız ihtimallere.
Vedalar acıtmadan olmuyor; ama bazı kapılar kapanmadan yenileri açılmıyor.

Yeni yıl, mucizeler vaat etmiyor belki.
Ama bir ihtimal sunuyor:
Daha dürüst sevinçler, daha sade hayaller, kendimize biraz daha yakın bir hayat.

Yeni yılda umut;
yüksek sesle değil, derin bir nefes gibi gelsin.
Bizi yormayan insanlarla, içimizi incitmeyen hedeflerle, kendimizi eksiltmeden büyüyebileceğimiz yollarla…

Geride kalan her şey için teşekkür ediyoruz.
Bize öğrettikleri için, bizi biz yaptığı için.
Ve şimdi, daha hafif ama daha güçlü bir kalple, yeni yıla doğru yürüyoruz.

Hoş geldin yeni yıl.
Bu kez, kendimize daha nazik olacağız.

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

27 ARALIK 2025

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

Kasım 2025

Bazen bir film sahnesinde takılır kalır aklım, bazen de geçtiğim yollarda...

Geçmişi çizmem, çizemem asla,

Hatırı kalır anılarda,

Belki de varamadığım yarınlarda...

Hüzünlü bir melodi gibi söylenir dururum

Eskidendi çok eskiden

Şimdi değiştim neden diye sorma.

Gözlerimde eski sokaklar,
Adımlarımda unuttuğum şarkılar.
Bir tebessüm takılır dudağıma,
Çünkü hep bir eksik, hep bir yarım var.

Bir yağmur vurur camıma,

Yıkar gider her şeyi

Düşüncelerim silinir

Düşen yaprak misali...

Gözlerimde eski sokaklar,
Adımlarımda unuttuğum şarkılar.
Bir tebessüm takılır dudağıma,
Çünkü hep bir eksik, hep bir yarım var.

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

KASIM 2025

Bazı dostluklar vardır, sessizce başlar. Büyük sözler, uzun tanışıklıklar gerekmez; bir bakış, bir kelime, belki de aynı anda aynı şeye gülmek yeterlidir. Hayatın telaşında, insan kalabalıkları arasında o sükûneti bulduğun biri olur. Ve anlarsın, bazı bağlar kelimelerden değil, kalpten kurulur.

Zaman geçer, herkes bir yerlere savrulur. Araya şehirler, işler, mevsimler girer. Ama bazı dostluklar, hiçbir mesafeden etkilenmez. Aylarca konuşmasan da, yeniden bir araya geldiğinde, sanki dün ayrılmışsınız gibi devam eder her şey. Çünkü dostluk, süreklilikte değil; samimiyette yaşar.

Gerçek dostlar, hayatın sessiz tanıkları gibidir. En parlak günlerinde alkış tutmakla yetinmezler; karanlıkta elini bulup sıkı sıkı tutarlar. Sana, “geçer” derler — çünkü bilirler, her şeyin geçeceğini ama senin o anki halinin gerçek olduğunu.

Dostluk, bazen bir fincan kahveye sığar, bazen bir sessizliğe. Her şeyin hızla tüketildiği bu çağda, dost kalabilmek neredeyse bir direniştir. Çünkü dostluk, zamana meydan okumaktır; çıkarın, menfaatin, unutuşun karşısında dimdik durmaktır.

Belki de dostluk dediğimiz şey, iki insanın birbirinde kendini bulma hâlidir. Aynı yaralardan geçmiş, benzer rüzgârlarda savrulmuş iki yürek... Birbirini yargılamadan, tam da olduğu gibi kabullenir. Ve o kabullenişin içinde huzur vardır.

Bugün, bir dostun sesini duymadıysan, ara. Bir fotoğrafa denk geldiysen, gülümse. Çünkü dostluk, hatırlamakla başlar — ve en çok, unutmadığında büyür.

Ve bazen, dostluklar da tıpkı mevsimler gibi değişir. Kimi dostluklar bahardır; kısa ama çiçek kokuludur. Kimi ise kışa benzer; soğuk görünür ama içinde en saf samimiyet gizlidir. Her dostluk, insana bir şey öğretir: kim olduğunu, neye inandığını, kiminle yan yana yürüyebildiğini.

Ve işte dostluk, bütün karmaşasının, sessizliğinin ve gülüşünün ardından, insanın kalbinde yumuşak bir ışık olarak kalır. Her bir hatırası, bir tebessüm, her sessizliği bir sıcaklık taşır. Belki her zaman yan yana olamazsınız, belki yıllar geçer ve yollar ayrı düşer… Ama bilirsin ki, gerçek dostluk hiçbir zaman kaybolmaz; sadece sessizce büyür, seni sen yapan anların içinde yaşar.

Kalemimden dökülen dostluklara selamla…

Mehpare ÖĞÜT ŞENGÜL

EKİM 2025